Ella & Co tumble through the day and never dry up!

Opvoeden? Jakkes! Trek een engelenkaart!

2012-02-23T12:13:00.000-08:00

Zo, hehe, het wordt weer hoogste tijd voor een blog! Niet dat ik het ook maar een beetje druk had de laatste tijd. Ach welnee, iedereen weet onderhand wel dat ik hele dagen met mijn lazy bum languit op de bank lig chocolaatjes te eten terwijl mijn twee bloedjes van kinderen vlekkeloos en zonder kruimels hun eten en drinken wegsmikkelen. Na het afruimen van de tafel en het inruimen van de vaatwasser, pakken ze beiden een educatief boekje en bladeren deze geruisloos in een hoekje van de kamer door. En als ie uit is maken ze vlechtjes in elkaars haar en pakken hun punniksetje erbij. Ik zeg altijd: kinderen, t ‘is gewoon een kwestie van opvoeden! Monsters worden gemaakt, niet geboren. Van de week nog een kind gezien dat gillend, trappend, slaand in de supermarkt een portie gedragsgestoord lag te zijn met als klap op de vuurpijl het doosje eieren dat ze op de grond kapot smeet. Dat kind zou je toch! Gewoonweg een akelig, onopgevoed, strontverwend mormel! Och verrek, het was mijn eigen kind..

Maar ik laat me de pis niet lauw maken. Nee, ik blijf koel, als een ware ijsprinses. Mij krijgen kleuter en peuter niet gek. Althans, uiterlijk blijf ik de geduld hetzelve. Maar van BINNEN! Van binnen ben ik de wanhoop nabij. Ik hoor, zonder gein, gewoon getik in mijn hoofd wat mij doet vermoeden dat er een epileptisch insult in aantocht is. Ik heb er nooit één gehad, maar ik denk dat het ongeveer op die manier moet beginnen. Eerst dat knappende, tikkende geluid en vervolgens stort ik ten aarde, begin ik met mijn hele lijf te schokken, draai met mijn mascara-uitgelopen dop-ogen en bijt mijn tong af. Oja, en tegelijkertijd laat ik mijn urine lopen. Word door een ambulance afgevoerd en op weg naar het streekziekenhuis, knipt de ambulancebroeder de kleding van mijn lijf en krijgt zodoende vrij zicht op mijn inlegkruis die als een origami-kunstwerk om mijn string gevouwen zit.

Wat een onsmakelijke gedachte! Maar godzijdank zijn mijn dagen te gevuld om lang bij dit rampscenario stil te staan. Wat dat betreft loop ik momenteel weer volop achter de feiten aan. En waar ik dan hele dagen mee bezig ben, behalve chocolaatjes wegwerken? Ik zou het niet weten. Nu ben ik natuurlijk nog steeds aan het detoxen. Jaja, al bijna 6 weken! Echt, geloof het of niet, mijn huid ziet er – voor mijn doen dan – PRACHTIG uit. Hulde in de gloriaaaaaa!

Of het nu komt door het gebrek aan vlees en koemelkproducten of het badderen in Keltisch zeezout (met maar liefst 43 mineralen en zouten, tja, echt handgeschept in Frankrijk volgens een meer dan 2000 jaar oud procedé en dat voor 3 euro per kilo: werkelijk amazing!), wie zal het zeggen? Ik kan onderhand wel een gids uitbrengen met beautytips van puur natuurlijke producten. Zo maak ik mijn eigen scrub (wel in een potje van Rituals Hammam natuurlijk, hipheid über alles) van grof zeezout met een scheutje jojoba-olie. Je huid krijgt een ware oppepper, het goedje is reinigend en zelfs je aura ontdoe je van het onnodige gruis. Gruis dat er door van die zuigende, negatieve, hopeloze gevallen in je omgeving ingestrooid wordt. Van die gevallen met zo’n chagrijnige ontevreden fret, vettig nekhaar, diepe groeven om de mondhoeken, katatoon bewegingspatroon, slepend voetje en rekverband om de pols.

Visolie capsules helpen ook tegen deze negativeit, dus die kaan ik momenteel dan ook maar in familieverpakking weg. Dochters doen vrolijk mee, alleen dan de bubbelgumsmaak kindervariant. Tegelijk met hun biologische vitaminepil, speltbrood met fairtrade-chocopasta, Max Havelaar banaan en Zonnatura kamillethee. Nee, geen E-nummers voor mijn oogappeltjes. Dat ze vervolgens ’s middags aan felgekleurde manna knabbelen, groengekleurde ranja drinken en aan K3-lollies likken, noem ik dan maar even niet. “Een beetje met beide benen op de grond blijven staan, is toch wel het minst dat ik ze in de opvoeding mee kan geven,” althans volgens manlief. Zo wordt hij gek van de engelensymbolen voor kinderen die ik mijn meiden elke avond laat trekken. Deze leggen de meiden eerst onder hun beker water voor de ‘engelenstraling’ terwijl ik er in een lang roodfluwelen gewaad om heen dans en met heel mijn lichaam Celtic-strijdliederen uitbeeldt . Oké, dat van dat rood fluwelen gewaad, dansen en uitbeelden is niet waar, maar de rest wel. Vervolgens legt de oudste het engelenkaartje onder haar hoofdkussen en hoopt heimelijk dat haar een keer ’s nachts een engel verschijnt. Alleen wel een meisjesengeltje en heel klein met een roze jurkje en kleine zilveren vleugeltjes. Doe mij maar een lekkere brede naast mijn bed, wie weet een Colin Firth-achtige 2 meter lange engel met het chakra van Wentworth Miller, de aura van Hugh Grant, de mantra van Barry Atsma en de hygiëne van mijn eigen manlief. Denk dat ik vanavond ook maar een kaartje ga trekken…. en mij als de wiedeweerga in ga smeren met 100% zoete amandelolie. Cleopatra had haar ezelinnenmelk, ik mijn potje amandelolie. En dan floep ik er toch zo maar weer een legendarische one-liner uit! Komt vast van de visolie…

Welkom Stef en Siem!

2012-02-07T06:59:00.000-08:00

Twee prachtige jongetjes geboren! En ik was vereerd met het ontwerpen van de geboortekaartjes. Mijn lieve vriendin Karen is net als ik een PINDA. Dààr moest in het kaartje van de kleine Stef natuurlijk wat meegedaan worden. Tijdens een fotoshoot bij Een Pure foto kwam de zak doppinda's uit de tas en strooien maar! Resultaat: een kaartje als geen ander! De prachtig mooie buik, mooie pastel kleuren en dat alles met een flinke knipoog. En als je de kleine Stef ziet: het is een echte pinda! OM OP TE VRETEN! De trotse papa en mama van Siem ken ik ook al jaren en wilden ook graag een persoonlijk kaartje. Siem kreeg een mooie houten boom op zijn kamer in de kleuren blauw en taupe. Hier moest natuurlijk wat mee gedaan worden. Tekentablet in de aantocht en samen achter de computer een ochtendje freubelen. Heerlijk! Kortom: twee prachtige jongens en twee persoonlijke geboortekaarten! Karen en Martin: heel veel geluk met Stef! Kim, Patrick en Roos: heel veel geluk met Siem!

Onder de pagina GEBOORTEKAARTJES zijn ze beter te bewonderen!

Time for change???

2012-02-02T14:49:00.000-08:00

Eeuwen geleden in mijn 53 kilo tijd, woonde ik in een viezig, muffig huis met twaalf meiden en een ijdele, I wanna kiss myself-huisbaas. Althans, toen ik er kwam wonen werden enkele kamers nog bewoond door het andere geslacht, welke ons meiden weinig heerlijks bood. Daar had je huisgenoot P. van begin twintig. Iel, schriel en bedeeld met diepliggende ogen. Was je van mening aan die Nase eines Mannes de grote van een man zijn lid te kunnen afleiden, dan hielp het aangezicht van huisgenoot P. je uit deze droom. Zijn neus was zo immens ten opzichte van zijn pielige lijfje dat hij een verhoudingsgewijs groot lid nooit op fatsoenlijke wijze had kunnen meesjouwen: hij zou topzwaar zijn geweest en was bij elke stap voorovergevallen. Echter, lang heb ik huisgenoot P. niet hoeven meemaken: het was zijn liefde voor motoren welke hem in de armen dreef van een seksbeluste motorrijdende stoeipoes-advocate. Nachten hebben we wakker moeten liggen van alle oergeluiden uit zijn bedompte kamertje. Het was dan ook een kwestie van luttele weken dat hij met een bibberend, schraal en naschokkend onderlijf ons allen gedag zei en bij haar introk. Echter, de rust was nog niet helemaal wedergekeerd. Daar hadden we nog onze 19- jarige dovige huisgenote A., die beneden een klein soort van appartementje bewoonde en voor de kost chipjes in elkaar drukte in de Philipsfabriek. Ze had een knipperlichtrelatie met een dikbuikige, uitgezakte 53-jarige soort van Harry Mens met Porsche. En ik maar in de veronderstelling dat het testosteronniveau bij mannen na hun 40^ste daalt: wat een desillusie viel mij ten deel toen ik zowel huisgenote A. als Harry vol overgave en o zo schunnig woorden uit hoorde stoten waar ik nog nooit van had gehoord. Wist niet dat er zoveel synoniemen voor geslachtsdelen waren. Wat dat betreft waren deze twee reppelende huiskonijntjes wel goed voor mijn algemene ontwikkeling. Echt, dirty as can be!

Wat dat betreft, never a dull moment aan de Gerardsweg in Nijmegen.

Samen met twee meiden bewoonde ik het achterste gedeelte van het studentenhuis. Naast onze keukendeur, die uitkwam in onze met smet en smurrie besmeurde en bezaaide tuin, bevond zich de verzamelplek van alle vuilniszakken. Vuilniszakken die geregeld scheurden of aangevroten werden met als gevolg dat wij op een hink-stap-sprong manier de tuin door moesten, wilden we geen plakkerig inlegkruisje aan onze broekspijp riskeren. Of maden. Want geloof het of niet, ik heb zelfs in hoogst eigenpersoon een heuse madeninvasie meegemaakt IN het achterhuis. Ze zaten overal! Zelfs in de aluminiumstripjes van de koelkast en tussen de plinten aan de muur. En met duizenden tegelijk. En dacht je dat ze te stoppen waren? Not! Bleek, kokend water, zout. Niets kon ze deren! Het enigste wat we konden doen was ze naar buiten te vegen en daar te vertrappen. Daar stond ik in onderbroek, bh, rubberen handschoenen, sjaaltje om de mond en met teenslippers aan uren achtereen maden te vertrappen die huisgenote M. mijn richting op schoof. Ik was alle civilisatie voorbij, am Rande des Wahnsins. Nog weken later vonden we uitgedroogde maden naast de keukentafelpoot of in de douche. En wat we met die uitgedroogde exemplaren allemaal hebben uitgevroten, is voor ons een weet en voor velen een vraag….. want addergebroeden van het eerste uur, dat waren wij, De Drie Gedrochten van het Achterhuis.

Eén van deze gedrochten is nog steeds een erg goede vriendin van me. En geloof het of niet: ze heeft zich ontwikkeld tot een meest succesvol zakenvrouw. Ze vliegt geregeld naar Afrika om daar banken te adviseren en geeft lezingen op serviceclubs. Ze gaat backpackend de wereld rond en volgt Spaanse les in Panama. En dat terwijl we het tien jaar geleden op weg van Nijmegen naar Eindhoven hebben gepresteerd met de trein op het rangeerterrein terecht te komen. We leken wel twee suïcidalen toen we in het schemer over het spoor achter een NS-medewerker aan moesten lopen naar een ander treintoestel. En het ergste: deze al lichtelijk geïrriteerde man moest mij ook nog de trein in drukken, want met 1.63 meter kom je natuurlijk niet makkelijk een hoge trein in als je gewoon op de rails staat.

Enniewee, deze vriendin, vriendin M., was afgelopen maandag bij mij. Wat een gezelligheid! Na het nodige gegrol, kwamen we op een gegeven moment in een meer serieuze moodswing. Zo hadden we het over onze toekomstdromen. Want tja, de droom om met een bikiniprooflijf achter Colin Firth en Wentworth Miller aan te vangen waarna we liggend in een hangmat op een reggae-deuntje uit elkanders cocosnootje nippen, blijkt met het uithangen van het lichaam steeds meer omhaalbaar te worden en plaats te maken voor – krijg het zowat mijn keeltje niet uit – meer realistische toekomstbeelden. We hadden het erover wat ons voldoening geeft en zou geven. Zo had ik het over mijn hersenspinsel om "maatschappelijke vraagstukken aan te snijden” of “maatschappij- kritische teksten te schrijven.” Theoretisch zou ik het natuurlijk moeten kunnen met mijn universitaire achtergrond (jaha, zowaar spreekt hier een echte doctorandus, for what’s worth, niks dus), maar daarbij komt dat ik toch totaal geen prototype academicus ben. Ik lees vaker de Libelle, Beau Monde, LINDA. en Vtwonen in plaats van HP De Tijd, Elsevier en NRC Next. Ik haal meer genoegen uit de Burgerlijke Stand in ons regionale dagblad dan de voorpagina. En heb de hele Shop-a-holicserie in één adem uitgelezen, terwijl ik me niet waag aan de prachtige gedichten van Vasalis. Ben voornemens me wat in te lezen in engelen en engelensymbolen en de betekenis hiervan voor kinderen (en met name MIJN kinderen), terwijl ik verzuim mij eens goed te verdiepen in de gevolgen van de kredietcrisis voor de samenleving. Ik weet, het is een ware schande. Of niet? Misschien heb ik wel andere kwaliteiten van levensbelang voor een gezonde maatschappij. In ieder geval schijn ik volgens manlief wel in mijn eentje de hele economie van middenstand Borne hoog te houden. Welnu, als dat geen edele verdienste is!

Week van een detoxende klyvia, nee niet klysma

2012-01-28T01:28:00.000-08:00

Week 2 van de detox is een feit! We zijn vandaag op de helft. Halleluja! Vanaf nu is het alleen nog maar opbouwen. Het ergste is achter de rug. Dus als het goed is ga ik nu met de dag meer energie krijgen en zal mijn doffe uitgedunde stugge haar een weelderige, zachte bos glanshaar worden. En heel diep van binnen hoop ik nog steeds krullen te krijgen, zelfs het minste beetje slag zou al welkom zijn aangezien ik het meest steile haar heb van het westelijk halfrond. Niet van het oostelijk halfrond, want daar lopen 3 miljard zieltjes rond met hetzelfde zielige stugge chinese haar als ik (en detoxend nichtje M.). En dan maar zeggen dat halfbloedjes vaak van die mooie kindjes zijn. Zou best kunnen, maar als ze opdrogen wil het tij nog wel eens drastisch keren. Wat ooit een lief klein dopje was, groeit uit tot een schrikbarend groffe Patty Brard-neus. Sneu hoor. Maar één troost: lenig zijn we wel. We leggen zonder moeite de benen in de nek en met onze tenen pakken we zelfs vloeipapiertjes van gladde vloeren. Wat zeg ik? Zelfs confetti van een grindvloer is nog geen moeite. Wat dat betreft zijn we toch ook het levende bewijs dat we van de apen afstammen. Je hoeft niet eens naar de Apenheul, je kunt net zo goed naar de plaatselijke pasar malam. Goedkoper qua entree en je kunt er heerlijk eten. Dat er Brandend Zand van Anneke Grönloh op de achtergrond galmt, moet je dan maar op de koop toenemen. En dan te bedenken dat ik nog nooit op een Pasar Malam ben geweest en al tig keer naar de Apenheul. Foei, wat ben ik toch een dief van mijn eigen portemonnee.
Maar terug naar de detoxweek. De week begon al zeer zuiverend. Schoonzus M. en ik hadden een surprise georganiseerd voor onze schoonzus P. die begin deze maand 40 is geworden. Deze memorabele leeftijd mag natuurlijk niet ongemerkt voorbijgaan. We hebben haar ontvoerd van haar werk en zijn heerlijk en gezellig de sauna ingedoken. Waren we in de veronderstelling dat het maandag een rustige dag zou zijn, niets was minder waar. Er liepen hele roedels naakten geboren vòòr 1945 rond. Waar je ook keek, overal doemden ze op en uit. Zo gezellig. De angst twee mensen te betrappen in het Turks Stoombad terwijl ze poep en plassex bedrijven (ja, schoonzus M. vertelde dat iemand die zij kende dit ooit had meegemaakt, althans zonder de poep en plas – dat verzin ik er dan zelf bij met mijn bedorven neurotische associatieve brein), bleef volledig uit aangezien deze leeftijdscategorie vast niet meer aan seks doet. Althans, dit mòet ik van mezelf geloven anders smaken zuivelproducten mij nooit meer zo lekker.
De rest van de week was ik zuster Klivia. In ieder geval een hysterisch aftreksel. Allebei de dochters hadden ofwel last van koorts, ofwel van kotseritus doorsijpeld met een flinke saus gilleritus. Was alweer helemaal vergeten hoe het was om brokken fijnvolkoren en stukken druif van een dekbed af te moeten schrapen. Hulde en respect voor alle mensen uit de zorg voor wie dit dagelijkse ko(r)st is. Alleen al die zure guur, die niet alleen je reukgebied in de hersenen aantast, maar ook alle omliggende structuren op hol doen slaan. Nu schijnt het zo te zijn dat mensen die hun reuk verliezen eerder last hebben van somberheid, danwel depressie (aangezien de hersengebieden hiervoor verantwoordelijk dichtbij elkaar schijnen te liggen), maar heel even leek het me een heerlijkheid geen reukzin te hebben. En tastzin niet te vergeten. Want uitgekotste druiven zijn niet echt adorable tussen je vingers, doe mij maar een reuzendiamant.
Tussen de zorgtaken door was de detox goed vol te houden. Was bij mijn lieve schoonheidsspecialiste S. en zei wist mij te vertellen dat ik zowaar was afgevallen. En dat terwijl ik daar in het meest onflatterende verwassen hardloopoutfitje aan kwam kachelen. En als er iemand oog voor detail heeft, dan is zij het wel. Nog nooit zo’n opmerkzaam iemand ontmoet. Ze ziet werkelijk ALLES. Al zou ik in een soldatenpakje en met groene vegen op mijn gezicht op de kop in een sloot vol kroos liggen en zij rijdt met 80 kilometer per uur voorbij: zij toetert me gedag.
Oooh, de halve ochtend is alweer voorbij, het huis is een ontplofte bende, mijn rug zit vol lipgloss als gevolg van een peutermassage en manlief komt net terug van een uurtje Media Markt met handenvol lelijk spul waar snoertjes en knopjes aanzitten. Jakkes! Geef mij maar iets van zacht kalfsleer dat soepel en glad over mijn wreefje heen schuift. Ooh, en laat nu net mijn 2,5 jarige met uitgekauwde rozijnen een ware metersbrede Bob Ross gemaakt te hebben op het keukenraam. Het belooft een heerlijke dag te worden!

Detox - The first week!

2012-01-20T05:28:00.000-08:00

Detox - part 2

Zo, hé hé, de kop is er af. We zijn nu een kleine week aan het detoxen. Terwijl sommigen van de detox-club zich een slag in de rondte poepen, is er bij deze detoxprinses nog maar weinig darmactiviteit merkbaar. En dat ondanks de speciale looizaad, cocosolie, pre -en probiotica supplementen. Als je de bijsluiter mag geloven zouden we onderhand tot aan onze schouderbladen in de faeces moeten zitten, maar niets is minder waar. Echter: vochtafdrijving, ja, dat vindt plaats met liters tegelijk. Niet te stuiten!!! Het is momenteel praktischer om een katheter in te brengen, wil ik één stap buiten de deur zetten. Maar het is wel een erg fijn idee te weten dat de afvalstoffen in liters tegelijk het lichaam verlaten. Dat er afvalstoffen überhaupt vrijkomen is te merken aan de hoofdpijn, want die is wel zo zeurend en tergend. Alsof je in de wachtkamer van de dokter zit en een wildvreemde vrouw met zandkleurige bandplooibroek, sportkousen in rode klittenbandschoenen, slecht gebit en oud verbleekt windjack, probeert contact te maken terwijl je rustig in de Story wilt lezen. Zeurderig, drammend, slopend en je kunt alleen maar hopen dat het snel verdwijnt.

Maar buiten dat, gaat het verder helemaal super. Het eten smaakt allemaal goed, de ongebrande noten en rozijnen worden in kilobakken door TNT afgeleverd en de groenteboer begint al opgewonden te hijgen wanneer hij mij weer met twee lege fietstassen in de buurt van zijn winkel ziet. Hij neemt zelfs mijn driftige 2,5 jarige - die negen van de tien keer boos op de grond ligt en probeert zijn saladevitrine kapot te trappen - voor lief.

Nichtje M., die samen met haar vriend al dagen een bonkend hoofd heeft en zich de rambam plast, ziet zelfs haar ochtendwallen minder worden! En dat terwijl ze er eerder ’s ochtends Spertie aambeienzalf opsmeerde om maar niet als een op de ogen gestompte Chinese go-go danseres op haar werk te verschijnen.

Zelf zie ik de wallen nog niet slinken, maar hups ik ’s ochtends net een ietsjepietsje fitter uit mijn bed. Van de week waren we zelfs vòòr de schoolbel op het schoolplein! En dat is iets heel zeldzaams aangezien ik normaliter met mijn mamafiets als een losgeslagen stier richting school beweeg om vervolgens als laatste mijn dochter het klaslokaal in te bonjouren. Hoe al die moeders van drie of meer kinderen dat elke ochtend ogenschijnlijk in alle rust doen (en er daarbij ook nog volledig afgestyled uitzien, grrrr) is mij een raadsel. Waar halen ze de tijd vandaan???? Ik troost me maar met de gedachte dat hun koelkast en tegeltjes achter de wc er vast niet zo clean uitzien als die van mij….. En mijn frontaal kwabje met de planning en organisatiefuncties houdt zich gewoon bezig met meer overstijgende zaken, zoals deze blog, het beloeren en begluren van de nieuwe voorjaarsmode op Orangebag.nl en mijn eeuwige speurtocht naar mijn pure innerself.

Maar terug naar de detox. Het meest lastige van de detox is nog wel te bedenken wat je moet eten. Dat is sowieso vaak al een crime, maar als enkele overheerlijke voedingswaren tijdelijk als puur poison geldt, is de soep helemaal dun. Even geen heerlijke biefstuk met kruidenboter, geen zelfgemaakte pizza, geen sushi, geen boerenkool met lekkere vette wurst. Geen lekkere Italiaanse bol met carpaccio, wat doe ik mezelf toch ook aan?! Maar ik houd vol. Zelfdiscipline is mij wat dat betreft niet vreemd, vandaar ook mijn volledig drooggetrainde lijf, not.

Maar er is licht aan het eind van de tunnel: over drie weken gaan manlief en ik naar Soldaat van Oranje en dan zal mijn huid stralen, mijn haar glanzen, mijn oogwit witter zijn als het stucwerk in de hal en wellicht dat mijn derrière enkele centimeters is geslonken in omvang. Zit net wat lekkerder in zo’n roodfluwelen theaterstoeltje. Tot die tijd troost ik mij maar met theetjes als Pepermunt – voor een sterke maag, Brandnetel – extra zuiverend, Rooibos – verwarmend, Kamille – extra rust. Ik lijk wel een nieuwetijds heks met al die kruidenbrouwsels. Begin wat dat betreft al helemaal de alternatieve kant op te gaan: heb biologische, natuurlijke shampoo, scheergel en oogcontourcrème. Gebruik al vier dagen geen deodorant meer en weet je wat de giller is: nog niemand heeft het gemerkt, want dan had ik het met alle draken in mijn omgeving al wel moeten ontgelden!!!!

Ooh, zie dat het al half drie is geweest: het wordt tijd voor mijn ontslakkende looizaad – cocosoliepoeder met maar liefst 2,5 miljoen goede culturen voor in mijn darmpjes. Uit nood leng ik het aan met vers geperste jus, want dan lijkt het net iets minder op de inhoud van een huge abces. Eet toch wat lekkerder weg.

Op naar detoxweek 2! Gloria!

Van gifbelt tot tempel!

2012-01-12T13:08:00.000-08:00

Detox - Part 1

Het moet toch weer echt gebeuren! Aankomende week gaan we (en we is ik, manlief, nicht M. + lief en schoonzus N.) er weer flink tegenaan! Onze gifbelt wordt weer een tempel, oftewel: we gaan detoxen. In de tijd van Patty Brard en haar aars-slakken ook wel ontslakking of ontgifting genoemd. Weg met al die afvalstoffen in onze tere lijfjes! Jakkes! Vorig jaar hebben manlief, schoonzus N. en ik de maand februari detoxend doorgebracht. Oja, broertje deed in beginsel ook mee, maar aangezien hij de ruggengraat van een weekdier heeft, zat hij na vijf dagen alweer aan een pizza-shoarma te knagen. De detox duurt maar liefst vier weken, maar dan heb je ook wat. De eerste week lagen we trillend, stuiptrekkend en gapend van lamlende door alle vrijgekomen afvalstoffen om 21.00 uur onder de wol . Dat ik tegelijkertijd geveld werd door een afgrijselijk vorm van buikgriep, kwam de fitheid niet ten goede, maar voor het ontgiftende proces kon het niet beter: tot aan middle-earth barstte het los! De tweede week begonnen we ons fitter, behaaglijker en glorieuzer te voelen en zelfs ons oogwit werd witter en de lymfeklieren, normaal gesproken ten grote van pingpongballen, slonken met de dag! Mijn lieve schoonheidsspecialiste S. prees de conditie van mijn immer dramatische huid: er was zowaar verbetering te zien! Halleluja! En manlief viel maar liefst 10 kilo af en had meer kleur op zijn - normaliter pierige huidje - als ooit te voren. Echt waar, trok ons een kaki-kleurige afritsbroek en Gaastra-windjack aan en we konden zo in een reclamecampagne ter promotie van het Sneekermeer. Healthy as can be, dat was ons ten voeten uit! Het aanrecht was één grote verzamelplek van fruit, groente en noten. Het leek wel een prehistorisch buffet. Voor mij niets anders meer dan uitgekiende hoogwaardige probiotica looizaadvezels met biologische cocosolie die je volgens schoonzus N. ontdoen van maatbekers vol “ganz ouwe shit”. Je voelt het schijnbaar gewoon vanuit je maag naar beneden trekken. Nou, als dat nu niet het summum is van natuurlijk en biologisch?? Het is gewoon bijna dierlijk! Alsof je een koe bent die een vierkante meter bespoten gras heeft gevroten: alles komt met een noodgang los. Als je dat nu niet een schoon en opgeruimd gevoel geeft!!

Echter echter, het is niet allemaal gloria wat de vier detoxweken brengen. Allereerst die ver- schrik – ke – lij - ke voorbereiding. Het is veel, bijna ondoenlijk veel, wat je in huis moet hebben, moet bereiden en invriezen voordat je überhaupt kunt gaan beginnen aan the big adventure. Zo waren nicht M. en ik gisterenavond 3,5 uur lang een sapje aan het brouwen uit 60 appels, 15 komkommers, 30 limoenen, 15 citroenen, 10 bossen bleekselderij, 5 bossen selderij, 10 zakken spinazie en 5 stukken gember. We waren zo verveeld dat we tussen de bedrijven door maar foto’s van elkaar gingen maken met japanse nootjes in beide neusgaten en naar enkele ingewijden gingen What’s Appen.

En vanochtend nog een goddelijk detoxproof tomatensoepje gemaakt. Het zou ongeveer 30 minuten in beslag nemen, maar zoals alles wat ik ook wil doen op een dag, nam dit ook weer 5 keer zoveel tijd in beslag. Reden: een loslopende 2,5 jarige met hevige exploratie en tirannisatie-drang. Besloot ze allereerst in de kamer pannenkoeken te gaan bakken met alle potten en pannen, vervolgens vulde ze haar serviesje met water, overgoot zich rijkelijk, kleedde zich uit, plaste tussen de stoel en de muur langs de luier op de houtenvloer en als klap op de vuurpijl gooide ze een fles rode wijn tot diggelen in de proviand. Bij het vullen van de voorraadbakjes met tomatensoep om in te vriezen, gooide de peuter in de kamer haar beker ranja om en terwijl ik dit aan het opruimen was, besloot ze mij ‘even’ te helpen om de tomatensoep verder in de voorraadbakjes te gieten. Dat idee heeft me ongeveer een liter van het kostbare rode detoxsap gekost en een half uur keukenkastjes (+ één binnenkant), muur, vloer, stoel, raam en vensterbank poetsen. Maarre, wat heb ik ook anders te doen? Als huismoeder voer ik volgens 90% van de omgeving toch de hele dag geen ene jota uit en zit, nee nog beter: lig, ik hele dagen op mijn luie Miss Etam-aars. Oja, en sociale contacten. Nee, die heb ik schijnbaar ook nog maar amper nu ik niet meer werk. Ik zou verpieteren, ben - als ik alle interviews mag geloven - opeens een minder leuke moeder, vrouw en vriendin, word intellectueel niet meer uitgedaagd (lees: krijg acuut het iq van een ondergestimuleerde, syndromale zwakzinnige met vertraagde spraak) en bovenal ben ik alles behalve een voorbeeld voor m’n kinderen. Voor wie ben ik een voorbeeld nu ik op de zak van manlief loop te teren?! (En nu moet ik zeggen dat dat laatste echt HEEEERLIJK is! Kan ik iedereen aanbevelen!).

Maar terug naar de detox. Ik zal op deze blog regelmatig de detoxvorderingen weergeven, detoxtips en detoxrecepten opschrijven. Een faeceslijst bijhouden lijkt me wat overdreven, maar mocht er zich echt iets bijzonders voordoen: You’ll be the first to know! In geuren en kleuren, ongecensureerd! Gegarandeerd goed voor twee weken verminderde eetlust.

Wil je ervaringen delen? Heb je vragen? Heb je tips? Leuk!

Ons tripje naar Weserbergland: Schnitzel, incontinentiemateriaal, één zwarte haar und Viel Spass!

2011-12-31T06:30:00.000-08:00

Ooh wat waren we er weer aan toe. Tussen kerst en Oud en Nieuw nog een paar daagjes met z’n vieren weg. Natùùrlijk was ik weer veeeeels te laat met boeken. Wat tot gevolg had dat ik twee weken voor vertrek met pijn en moeite een Familienzimmer heb kunnen vinden voor maar liefst TWEE nachtjes (in plaats van de gewenste 5). Maar ja, je kunt niet alles hebben natuurlijk. Dat hoeft ook niet: ik ben immers een ontzettende aanhanger van het consuminderen. Wat ik trouwens in deze karige crisistijd als een doorgewinterde vrekkenveteraan trotseer en volhoud. Als je alleen al kijkt welke volumes aan kleding en bijbehorende accessoires ik allemaal uit de uitverkoop weet weg te plukken! Niet te zuinig! Maar nu heb ik er – al zeg ik het zelf – ook een bijzonder ontwikkeld oog voor om voor de grote meute uit de topstukken uit de Sale weg te graaien. Waar die gave vandaan komt? Joost mag het weten. Maar zodra ik onderweg ben naar de Sale van een door mijzelf als ‘gaaf’ aangemerkte winkel (denk Deesz, Muze, Louis Tielkes, Leurink, ZóMooi) verhoogt mijn hartslag, komt mijn ademhaling iets hoger te liggen, ontstaan er tintelingen in mijn extremiteiten en krijg ik een kokerzicht, alsof ik door twee closetrollen kijk. Ik zie dan ook alleen nog maar kleding, kleding, kleding, schoenen en accessoires. Voor de rest zie ik niets, nada, noppes. Prins Maurits kan bij wijze van spreke naakt met een veter door zijn Koninklijke aars bevallig voor het pashokje liggen en ik schuif hem zo met de neus van mijn Shabbie aan de kant. Als ware het een vertrapte, natte Bristol-flyer.

Maar even terug naar onze daagjes weg. Daar reden we dan met zijn vieren, de dag na kerst, vol goede moed en met een klotsend kerstdiner-maag-darmkanaal richting het Duitse Weserbergland. Deinend op de zoete klanken van kinderkoor De Madeliefjes wiens stemmetjes manlief en ik na twintig minuten al spuugzat waren.

Maar ach en o wee, manlief kwam er achter dat zijn winterjas nog bij zijn ouders lag en dat we die eerst nog moesten ophalen (lees: 40 minuten omrijden, grrrrr) en “Oja, ik moet ook nog tanken, laatste afslag voor de grens dan maar.” Echt waar, het is dat ik dat laatste als een schone kans zag nog even flink wat drop in te slaan, anders had ik resoluut zijn bovenlip onder lichte dwang richting dashboard bewogen. Het is wederom een feit dat de hogere corticale functies die ons als mens onderscheiden van dieren, zoals planning en organisatie, bij mannen doorgaans stukken minder ontwikkeld zijn.

Terwijl manlief liters diesel in ons zwarte gevaarte goot, liep ik gezwind het tankstation binnen. Met mijn armen vol drop, stievelde ik op de tijdschriften af. Wat kan een mens nu meer behagen dan een Beau Monde of LINDA. op zijn tijd? Maar wat zag mijn oog???? Niets geen LINDA., Beau Monde, Libelle, VTWonen en Landleven, maar pure, ongecensureerde, onsmakelijke, vrouwonvriendelijke PORNO! Onpasselijk! En er zaten gewoon allemaal ezelsoortjes en vette vingerafdrukken aan! Smoezeligheid ten top! Ik visualiseerde me al verschillende vieze mannen met donsjes in de nek, leren instapsloffen, ouderwetse spijkerbroek met zwart leren riem met adelaarsgesp, schilfers in de borstelige wenkbrauwen en dikke stompige gele nicotinevingers. En hoe deze Neanderthalers verlekkerd door de pornoblaadjes bladeren terwijl ze ongemerkt twee gehaktstaven wegkanen. Ungehört! Ik heb alle drop in het meest nabije schap - tussen de sultana’s en stroopwafels - gedumpt en ben subbiet het tankstation uitgelopen en de auto ingeklommen. Nee, hier kan een frèle 32-jarige niet tegen. Alsof iemand een emmer pek over mijn pure innerself goot. Al het geloof in eventuele mannelijke onschuld was en ben ik kwijt.

Maar desalniettemin mocht het de pret niet drukken. Naarmate we verder Duitsland inreden, ontsprongen de meest schattige vakwerkhuisjes aan mijn reebruine, amandelvormige ogen. Ik waande me echt in een sprookje van de Gebroeders Grimm en snapte helemaal waarom ons regionale dagblad het Weserbergland als het land van de sprookjes aanduidde. Dottigheid alom!

Eenmaal aangekomen in het plaatsje van ons hotel, werden we gelijk met de neus op de feiten gedrukt: we waren beland in één groot bejaardenoord! Het eerste gebouw dat we zagen was “Hermanns Hof, Seniorenpflegeheim”. Het was er uitgestorven en als we al iets van ‘mens’ zagen, dan was het een klein, verrimpeld, grijs koppie achter een klein Duits kunstofkozijnenraam.

Ons hotel bleek dan ook een waar kuuroord voor de 80+ Duitser! Er waren zelfs speciale artsen en fysiotherapeuten werkzaam om de lichaampjes door te bewegen en de reuma, suiker, prostaatmedicatie opnieuw in te stellen. Elke ochtend was er “Altengym” en er waren speciale emmers voor incontinentiemateriaal. De oudjes liepen rond in bordeauxrode of donkergroene fluwelen huispakjes en aten ’s avonds kippenpoot met knödel en rode kool. Ik moet zeggen: we voelden ons er als een vis in het water! Heerlijk al die rust! Het enigste tumult dat we hoorden was het geschreeuw en gegil van ons eigen kroost. En tja, als Gretchen und Friedhelm in de kamer naast ons daar last van hadden, konden ze gewoon met hun trillende tremorhandjes het gehoorapparaatje zachter zetten.

En het was er SCHOON! Clean as a bum! Terwijl ik met Glorixdoekjes de nachtkastjes, deurknoppen, lichtknopjes, wasbak en wc langsging, kon ik zowaar geen smetje ontdekken! Totale euforie maakte zich meester van mij! Na lang zoeken vond ik een donkere haar op ongeveer 2 meter 10 hoogte rechtsboven de smetteloze douchewand. Maar na meerdere malen met mijn hand over mijn hart te hebben gestreken en een sterk staaltje overredingskracht van manlief (ik denk dat ik hem maar niet meer naar al die cursussen “Communicatiestijlen” en “Effectief Beïnvloeden” laat gaan), besloot ik de haar voor de aankomende 48 uur te negeren (adem in- adem uit).

Al met al hebben we drie gezellige dagen gehad met zijn viertjes. Veel gewandeld, Kaffee mit Kuchen en schnitzel verorberd en kerken en kastelen bezocht. Wat dat betreft lijken onze twee handenbindertjes precies op mij: gek op alles wat ons herinnert aan onze vorige levens op paleizen, kastelen en in landhuizen. Vorige levens waarin ik ongetwijfeld – bedeeld met het gezicht van Keira Knightly en het figuur van Gisele Bündchen - de lakens heb gedeeld met Wentworth Miller terwijl ik al jaren gelukkig getrouwd was met keizer Collin Firth, nadat mijn eerste man Arie Boomsma homo bleek te zijn en ik uiteindelijk op mijn 24^ste gelukkig hertrouwde met mijn huidige manlief prins Floris nadat hij in Schotse quilt gewapend met mandoline onder mijn balkon Ierse Volksliederen pingelde….. zucht, dàt waren nog eens tijden.

Lieve lezer,

Bedankt voor het lezen van mijn blog de afgelopen maanden, een prachtig en inspirerend 2012 en denk er aan: tumble through the day, but never dry up!

Tot in 2012!

Veel liefs, Ella Stein & co

Kerstvoorbereidingen van Ella Stein ....... oeff, grrr, aaahhhh

2011-12-21T14:19:00.000-08:00

Kerststress? Ach welnee, daar doen wij hier in huis niet aan. Nee, het feit dat ik nog een ellenlange lijst met boodschappen en regeldingetjes weg te werken heb (en dat ik waarschijnlijk de meest cruciale dingen op die lijst zoals altijd zal vergeten), doet mijn bloeddruk niet stijgen. Evenals het feit dat ik maar geen goede donkerblauwe pantykousen (ja, je leest het goed: PANTYKOUSEN, zo lelijk dat je gelijk associaties krijgt met een stoïcijnse besnorde non met rechte enkels) voor onder mijn zelfgemaakte donkerblauwe cupro jumpsuit kan vinden. Dat ding heeft mij bloed, zweet en tranen gekost, maar het resultaat mag er zijn. Avond na avond heb ik lopen zwoegen en met het tornmesje fout dichtgenaaide plooien en armsgaten losgehaald. Nu maar hopen dat ik niet opnieuw aangestoken wordt met de vreteritus, want de zijrits wil nu al ternauwernood dicht. En dat terwijl ik zojuist bij de slager 4 royale tapasschotels heb besteld en een halve grillworst. Oja, en maar liefst 2 strawberry cheesecake taarten van Van der Poel in de vriezer heb liggen. Kortom: ik ben gedoemd.

Maar terug naar de kerst. Meine liebe, wat een gedoe om alleen al het huis in kerstsfeer te knutselen. Allereerst maar eens een stok - beplakt met keukenrol en conifeer - voor het keukenraam gehangen. En weliswaar versierd met houten sterren, ijzeren hartjes en glazen ballen. Volgens mijn twee-jarige Petit Louie-fan is het “Ech nom” (echt dom), maar ik moet zeggen dat het er toch werkelijk allerdottigst uitziet. Vooral met de twee rode kerststerren eronder. Zowaar, buiten de kerstboom, de enigste levende flora in ons chaotische onderkomen. Dat ik met die stok een week ervoor nog een pad (ja, geen grap, een ECHTE OKER/BRUIN/GELIGE pad) uit onze hall heb weggedrukt, maakt het alleen wel dat ik een beetje vies ben van de hele versiering.

Maar het mag de kerstpret niet drukken, want nu, een halve week voor kerst hebben we maar liefst een pedagogisch kerst-thema-tafeltje, een heeeeel grote kerstboom van 110 cm en een guirlande boven de haard met echte lampjes. Welke trouwens door onze twee-jarige als “ech heeeeel nom” werd bestempeld. Wat dat betreft heeft ze de sfeergevoeligheid van een doofstomme goudvis.

Alleen al het aanschaffen van de versiering van de kerstboom heeft me wederom jaren van mijn leven gekost. Samen met de twee meiden rond kersttijd naar een tuincentrum is gewoonweg niet te doen. Ik voelde me na afloop als een ‘door - 30 pubers –gedurende - 2,5 jaar - dagelijks – gepeste en gestompte - docent Geschiedenis’. Ik zag er zo uit (als een verbleekte hiëroglief), ik rook evenzo (zweet was me overal uitgebroken) en kon alleen nog maar aan vroeger denken (6 jaar geleden om deze tijd zaten manlief en ik als newlyweds in Hong Kong, tja, en zo kan het verkeren..). Op een gegeven moment had ik de dames zover dat ze allebei in de winkelwagen zaten. Ieder een doosje in de hand en wanneer ze een bal zagen die in hun ogen worthy enough was voor in de boom, zou ik beslissen of “ie niet te zwaar zou zijn voor de arme takken van de boom” (lees: te duur, aangezien ze waarschijnlijk al in scherven zou liggen voordat we überhaupt de parkeerplaats van het tuincentrum afgedraaid waren). Wat was ik blij toen het einde van de ELLENLANGE kerstroute in zicht was. Ik kon geen kerstman meer zien, laat staan trage menopauzale pamperkontje-vrouwen met kuitlaarzen over hun broek en makkelijk kapsel.

Nee, wat dat betreft kan ik maar beter voortaan naar www.hema.nl en de hele kerstuitzet via internet bestellen onder het genot van een kop warme chocolademelk, de stem van George Michael, uit de tijd dat we dachten als vrouwen daadwerkelijk een kans bij hem te maken, en de geur van pruttelende stoofpeertjes. En dan even spieken bij Orangebag.nl waarna er per abuis (hoe kan dat nou????) een mooi Patricia Pepe jurkje en Fred-ballerina’s het winkelwagentje in zijn gesleept.

Morgenvroeg ga ik vol overgave de laatste kerstinkopen doen, zodat ik mij ’s avonds kan concentreren op enkele gedichten voor kerstavond. Want geloof het of niet. Dichten kan ik. Doortrapt, bedorven en bikkelhard. Niemand wordt gespaard. Heerlijk! Maar eerst morgenavond naar de kerk voor de kerstviering van mijn 4-jarige kleuter waarin zij een engel zal zijn in een witte lange jurk. Hoe schattig! En wie weet, misschien zal er net als bij Wilma Nanninga en haar religieuze speurtocht, een golf van warmte door mijn lichaam sidderen wat ik, wederom net als Wilma, zal interpreteren als een aanraking van God en komt het uiteindelijk toch nog allemaal goed met mijn speurtocht naar een rein en puur innerself. Let’s hope so.

Die grote gespierde neger met blokjesbuik zat er toch echt niet in

2011-12-07T08:33:00.000-08:00

Vanochtend toen ik in de auto reed (op weg naar een door schoonzus M. ontdekte kledingwinkel in Almelo “Mai, je wordt heeeeelemaaaaal gek als je dat ziet! Wat een kleding! Ik werd ook helemaal gek, wist niet waar ik moest kijken en beginnen. Echt je wordt echt heeeelemaaaaaal gek, vooral jij, nee echt waar, je wordt heeeelemaaaaal gek!!!”), zag ik twee kekke meiden giebelend voorbij fietsen. Ongeveer een jaar of zestien en helemaal into the latest fashion en full of life stievelden ze de rotonde over. Met een weeïg gevoel sloeg ik dit gade vanuit mijn met broodkruimels, vette vingers en lege drinkpakjes besmeurde auto. Ik keek in de autospiegel om – tegen beter weten in – te kijken of ik er ‘eigenlijk ook niet nog heel jong’ uit zie. Behalve dat ik mijn peuter zag die op dat moment probeerde haar speen in haar oor te drukken en daarna af te likken (hoe dierlijk), zag ik ook wallen, kraaienpootjes en een bezorgde blik. Nee, hoe verschrikkelijk ook: ik ben geen meisje meer. Zelfs geen meid. Nee, ik ben een vrouw (of nog erger VROUWMENS). Een dertiger. En bovenal: mama van twee kleine kinderen. Midden in de tropenjaren, wel te verstaan. Met het washok als mijn jungle.

Het lijkt aan de ene kant een eeuwigheid geleden dat ik zestien was en aan de andere kant zie ik mezelf als iemand die net de tienerjaren achter zich heeft gelaten. Eis van mezelf zelfs een tienerstrak figuur zonder putjes, striae en kraaienpootjes. Wat absurd eigenlijk bedenk ik me nu.

Met een beetje gereken kom ik in 1995 uit. Het jaar van Captain Jack, The Backstreet Boys, R. Kelly en Toni Braxton. In dat jaar werd ik 16, zat op de middelbare school, had al jaren een slotjesbeugel en er zat een flinke laag puppyvet om mij heen (had maat !42! bij een krappe 1 meter 60 en dat voor 16 lentes jong). Mijn god, wat zag ik er uit. Dat ik een half jaar later mijn huidige manlief zou leren kennen was totaal ondenkbaar. Nichtje M. en ik waren er namelijk stellig van overtuigd dat, als we later groot zouden zijn, een jaar of 23, wij een heel mooi figuur zouden hebben en allebei met een ontzettend knappe grote brede neger met blokjesbuik zouden trouwen. We zouden uiterst elegant zijn, nooit last hebben van een morningbreath, onsierlijke haargroei en winderigheid. En als we zouden samenwonen met die knappe grote blokjesbuikneger zou onze toiletgang volledig reukloos zijn. En we zouden prachtig Katja Schuurman-haar hebben in plaats van dat uitgedunde dorre peentjeshaar. Oja, en we hadden een goede baan en zouden ons maar liefst elke maand een nieuwe Gapstar of Levi’s 501 kunnen kopen. En dan rond ons dertigste zouden we zonder ‘het’ te hebben gedaan een heel schattig donker negerkindje krijgen. De bevalling zou dan natuurlijk volledig pijnloos zijn, want pijn en zoiets als uitscheuren, nee dat zouden we echt niet kunnen overleven.

Tja, en als je dan na 20 jaar kijkt wat van al die mooie dromen uit is gekomen springen je de tranen in de broek. De beugel is er uit, maar dat negerkindje zijn twee blonde meisjes middels een NIET pijnloze bevalling en die neger is een grote (dat dan weer wel) witter dan witte man die ooit in het bezit was van een blokjesbuik.

“Goh en hoe zou ik er dan over twintig jaar bijzitten?” denk ik dan. In mijn droombeeld zijn onze zielsgelukkige, überzelfstandige en betrokken meiden dan beiden afgestudeerd als biomedisch gezondheidswetenschapper en/of beeldend kunstenaar en heb ik van die schattige kleine negerkleinkindjes. Is mijn man met de vut en maken we fietstochtjes langs de Moezel (o nee, dat is over 40 jaar), slaap ik elke dag uit en ga minimaal twee-wekelijks high tea-en met een vriendin en volg tig kunstige workshops. Oja, en heb mijn okselhaar permanent laten verwijderen en een walk-in closet voor mijn schoenen. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!

Maar in het kader van mijn speurtocht naar een zuiver en puur innerself waarbij geluk in jezelf zit en bij jezelf begint (hoe krijg ik het toch elke keer mijn hersens uitgeperst..) besef ik mij maar al te goed dat wanneer ik er over 20 jaar net zo bijzit als nu, pre-pensioenerig met twee gezonde, gelukkige meiden en dito man, ik het universum heel grote dank verschuldigd ben. Daar moet dan een ontzettend in-materialistische, pure – uit – het – hart – actie tegenover staan. Zoals uit dank de (lelijke) helft van mijn schoenen-walk-in closet opvreten.

"Heb je dat echt nodig?" Tùùrlijk heb ik dat nodig en... in elke kleur!

2011-11-17T07:17:00.000-08:00

Het is één grote schande! Hoe durven ze gewoonweg! Mannen. Ja, mannen. Wat is DE zin die ze standaard uitkramen als jij zojuist een leuk paar Shabbies op internet het winkelwagentje insleept, een nieuwe merino wollen American Vintage trui uit het rek pakt of een ultrahip suède jasje van Goosecraft van de paspop laat halen??? Een vleug van herkenning zal van je linker naar je rechterhersenkwab schieten bij de zin: “Heb je het ECHT nodig??????” Nodig? Nodig? Nòòòòòdig? Terwijl je je hand balt om een flinke vuist te maken en het stoom boven je Sarah Lou oorbellen uitkomt, antwoord je uiterst bedaard en een tikje binnensmonds: “Ja, want deze kleur heb ik nog niet.” Zit je jezelf dus weer een beetje te verantwoorden. BELACHELIJK gewoon. Ammehoela! Wij, vrouwen, tuurlijk zijn wij aanhangers van het consuminderen principe en smijten wij geen geld over de balk. Wij zouden nooit van ons leven een boormachine kopen terwijl er nog een goeie in de schuur ligt of een nieuwe flatscreen aanschaffen omdat ie net zoveel inch groter is dan de huidige. Nee, wij zijn karige wezens. Het enige dat wij bij tijd en wijle nodig hebben is, zonder dat er een met rugharen bedekte hengst achter je aan loopt te hijgen, een middagje quality time in het shopcentrum van een (middel)grote stad. Liefst met één of twee lieve vriendinnen of (schoon)zussen. Of homovriend, maar ja, die heb ik dan weer niet.

Ooh, ooh, wat een lef toch, die zin waarin manlief vraagt of je het echt nodig hebt. Tja, ik raak er maar niet over uitgepraat. Ik hoor deze uiterst banale zin ook gewoon overal. Laatst bij de drogist vroeg een jongeman aan zijn vriendin of zij die mascara nu echt nodig had. Waar haalt hij het lef vandaan! Tùùrlijk heeft zij die mascara nodig! Alleen al om, wanneer die leeg is, hem keihard bij hem in z’n neus te douwen! Wat denkt ie wel niet?! Dat ze laag imbeciel is en zelf niet in kan schatten wat ze nodig heeft? Of is ie bezig op haar geweten in te spelen? Dat zou pas echt vals zijn en hem rijp maken voor een meest insensitieve dumpactie.

En wat dacht je van de zin, terwijl je net die leuke petrolblauwe enkellaarsjes zit aan te passen: “Goh, maar zulke heb je toch al??” Zulke heb ik toch al? Zulke heb ik toch al? Ten eerste: deze zijn een heeeeeel andere kleur blauw en je moet wel een uiterst zwakbegaafde blinde vink zijn wil je dat niet zien. En ten tweede wordt er met die paar woorden schaamteloos gepretendeerd dat je zelf niet meer zou weten wat er in je schoenenkast staat. How dare he?!

Nee dames, het is tijd om ons te wapenen tegen deze inhoudsloze, weerzinwekkende zinnen. Dit kùnnen en mógen wij niet meer over onze kant laten gaan. We moeten hier strak tegen in gaan! Met gebalde vuisten en een strijdbare, vrijgevochten geest bannen wij alles uit ons leven dat tussen ons en hetgeen ons zoveel levensvreugd geeft, in staat! Hulde aan de vrouw die schaamteloos en zonder enige wroeging beheerst en met opgeheven hoofd de pas van de en/of rekening door de sleuf haalt wanneer ze uitgedost in haar halflange lichtbruine winterjas met knoop, haar nieuwe halflange lichtbruine winterjas met rits bij Leurink afrekent! We zullen niet langer vol afgunst en met een steek in onze maag naar haar kijken. Nee, we sluiten haar in ons hart. Zij is de belichaming van wat wij vrouwen nodig hebben, was het alleen al als dank voor de blouses die we voor manlief strijken, donsjes die we uit hun nek scheren, vlees dat we voor hen braden en de Champions League wedstrijden die we tolereren. Kortom halflange lichtbruine winterjasvrouw: We love you!

Verrukt in de supermarrukt

2011-11-04T07:28:00.001-07:00

Vanochtend was het weer eens zover. Kleuter had vrij van school, dus deze Zennerige munttheemama kon met een – bij voorbaat al niet luisterende – peuter èn kleuter naar de Albert Heijn. Hoe trots ik was dat ik ze om iets voor negen zonder al te veel gemok, geschreeuw en gestamp vast had gegespt in de autostoel, zo gefrustreerd ik was toen bij het parkeren bleek dat ik mijn handtas (lees portemonnee) was vergeten en ik weer terug naar huis moest rijden om tas op te halen. De meiden hadden zich voor het gemak alvast ‘losgeklikt’ en zaten als wilden te rammelen aan het kinderslot. Bij het opnieuw vastsnoeren van de kleuter begon de peuter op de bijrijdersstoel met haar vieze regenlaarsjes het dashboard te vertrappen. Mama had natuurlijk ook kunnen weten dat zij nu even in zus haar stoeltje wilde zitten. Hoe dom! Met al mijn gewicht heb ik haar gillend en krabbend terug in haar stoel gedrukt waarna ze haar zus uit kwaadheid een regenlaarsje tegen de fret aansmeet. Deze begon op haar beurt natuurlijk moord en brand te gillen en dacht dat haar tand (die vast in haar lip zat) nu een kies zou worden. Eenmaal thuis snelde ik me het huis in om de handtas te pakken (lees: eerst zoeken) en werd hierbij ondersteund door gekrijs en gejank vanuit de auto. Met de handen op de oren probeerden ze elkaar te overstemmen. Als blikken konden doden was acuut neergevallen op het moment dat ik de auto weer instapte. “Ikke niet winkul toe-oe-oe!” “Ik wil niet naar die allerlelijkste supermarrukt!” “Weet je wat? Als jullie goed luisteren mogen jullie iets lekkers uitzoeken!” “Jippie, ik wil een Sinterklaaspak!” “Nee, die zijn er niet in de supermarkt.” “AAAAHHH, ik wil niet naar die vieze supermarrukt!”

Laat duidelijk zijn dat het heel gezellig was op weg naar de supermarkt.

Eenmaal aangekomen liep ik met tassen, kratjes al zoekend naar een 50 eurocentmuntje voor het wagentje mijn kinderen te beletten dat ze niet omver gereden zouden worden door een achteruitrijdend opaatje met varifocusglazen en twee gehoorapparaten vergezeld door zijn stokoude vrouwmens omwikkeld in incontinentiemateriaal.

Terwijl ik bukkend de rijen met winkelwagentjes afging op zoek naar die ene met een haak voor al mijn tassen, waren de meiden de winkel al ingesneld om vervolgens elkaar de ogen uit te krabben om het allerlaatste kleine winkelwagentje. De oudste hanteerde de handige strategie om snel met het wagentje weg te rennen op het moment dat de jongste van kwaadheid op de grond gaat liggen schreien en het karretje loslaat. Wat natuurlijk weer resulteert in nòg langer liggedrag. Onderhand was ik de groente en fruitafdeling doorgesneld en kon ik de jongste afleiden door een blik knakworst haar kant op te houden en te vragen of ze die in het karretje wilde leggen. Het blik werd vervolgens met een noodgang de kar in gesmeten, precies op een courgette. Dat was dus de courgette. Onderhand had kleutertjelief haar kleine karretje al volgestouwd met de nodige E-nummers, kleurstoffen en conserveringsmiddelen en was zich al richting kassa aan het bewegen. Zìj had immers alles wat ze nodig had. Welk gedrag ze liet zien toen ze vriendelijk werd verzocht de gepakte spulletjes weer terug in de schappen te leggen, leek op dat van een merel die wordt doodgepikt door een buizerd.

Het daaropvolgende kwartier heeft mij weer zes jaar van mijn leven gekost. Het einde was godzijdank in zicht bij de kassa. Terwijl ik haastig de boodschappen aan het inpakken was, waren de zusjes elkaar bij het bewegende autootje elkaar de arm uit de kom aan het draaien. Maar de afstand tussen de kassa en het autootje was zodanig dat ik heel even kon doen alsof dit andermans strontverwende, krijsende kinderen waren. Tien minuten later zaten we alledrie weer vastgesnoerd op weg naar huis. Mijn hartslag daalde weer een beetje en terwijl ik mij bedacht dat ik nog bergen strijkwas had (en heb) liggen en de helft van de boodschappen was vergeten (dus weer terugmoest), zegt de oudste resoluut tegen haar zusje:

“Wij krijgen zo heel veel snoep. Dat is altijd zo als je zo goed doet luisteren in de supermarrukt.”

Armbanden Ella Stein!

2011-10-30T06:54:00.000-07:00

Het is een feit! De door mij ontworpen armbanden liggen in de winkel! Helemaal trots en naast de schoenenlopend van de complimenten. Ze liggen momenteel bij Louis Tielkes in Hengelo (ov). Een geweldige boutique waar ze merken als Kenzo, Sita Murt, Isabel de Pedro (en nog veel meer moois) verkopen. Ik hoop dat we er binnenkort meer verkooppunten bij krijgen (waaronder in een erg leuke damesmodezaak in Borne).
Hippe en hulpvaardige schoonzus N. is momenteel de Zutphense markt aan het verkennen, dus dat is hoopvol. En met het fotomateriaal van schoonzus/fotografe M. van Een Pure Foto moet het helemaal lukken! De armbanden worden door mij (en met hulp van schoonzus N.) met de hand vervaardigd van vilt en een hoogwaardige kwaliteit wol.

Heb je interesse in de armbanden om te kopen of verkopen? Neem contact op met info@aboutella.nl.

Sinterklaasgedicht!

2011-10-30T03:43:00.000-07:00

Dit gedichtje mag gebruikt worden in huiselijke kring. Wil je het gedichtje buiten de huiselijke kring gebruiken? Mail dan even naar info@aboutella.nl. Ook voor een PDF-versie van het gedicht.

Lichtjesoptocht Pretpark Slagharen

2011-10-19T12:56:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag zijn we naar de lichtjesoptocht in attractiepark Slagharen geweest. Via schoonzus M. hadden we een familiekaart gekregen en die was de hele week geldig. Elke avond die week was volgepland met zaken van levensbelang (kapper, schoonheidsspecialiste, naailes en Manlief had bokbierfestival, zeer vermoeiend allemaal), dus het was eigenlijk wel heel verleidelijk om de vrijdagavond in huispakje hangend op de bank TVOH te kijken. Open haardje aan, toastje en doppinda’s binnen handbereik en de twee kleine Tokkies boven op één oor. Who needs more? Maaarrrrr, aangezien we jong, energiek en full of life zijn lieten we ons niet kisten en reden we om 16.00 uur met een auto vol luiers, kind en billendoekjes richting Slagharen. De pret was niet te drukken. Zingend en met een mond vol kauwgom en rozijnen reden we richting het noorden. Eenmaal aangekomen in Slagharen werden we begroet met de leus: Slagharen, kern met pit! Jakkes! Welke als creatief-bestempelde ambtenaar is deze vieze leus uit het brein ontsproten?! Ik kreeg er al gelijk associaties bij van een bruin/groene corduroy broek en een biologieleraar mondgeur. Maar aangezien we niet kwamen voor deze pittige kern, maar voor het pretpark was de associatie ook snel vergeten. In de verte zagen we het reuzenrad en de stemming zat er flink in. Toen we richting de ingang van het pretpark liepen, leken we steeds verder te verdwalen in een ontzettend leuke westernmovie. Nog even en Clint Eastwood zou in hoogst eigen persoon voorbij hinniken. Het was onderhand 17.00 uur en het kroost (lees: man en kinderen) kreeg bij het zien van grote posters met patat en spareribs verschrikkelijke honger. Dus wij de eerste de beste eetgelegenheid in. Het is dat het er zo ontzettend leuk western uitzag, anders had ik gedacht in een sportkantine te zijn beland: de trainingsoutfitjes schoten voor onze ogen langs. Alleen zaten er geen topatletische figuren in, maar lichamen waarmee je een heel seizoen OBESE kunt vullen. De porties eten waren dan ook niet kinderachtig en het smaakte zoals echte vette hap moet smaken. Greesy, sleazy maar o zo lekker. Na het eten zijn we wat attracties ingeweest en hebben de meiden voor het eerst van hun leven een suikerspin gehad. Als twee uitgehongerde wolfsjongen bestormden ze de lekkernij en na tien minuten waren ze twee – tot aan de romper – pikkerige vlotsjes. Ze hadden zo als vliegenplakstrip kunnen fungeren in een woonkeuken van een verpleeghuis.

Kwart voor zeven werd het park al opgemaakt voor de lichtjesoptocht en er popten allemaal karren en kramen op die lichtgevende toverstafjes verkochten om mee te zwaaien voor de optocht. En daar was papa weer de pineut. Tùùrlijk moesten er twee van die toverstafjes komen. Iets over zeven werd ons duidelijk dat we toch wel een plekje moesten gaan zoeken om de optocht goed te kunnen zien. We stonden aan een fontein, de plek waar het meest te doen was. En na een tijd wachten en de kinderen uit de plantsoenen tillen, van kliko’s trekken en uit elkaars haar plukken, was het zover: the countdown begon! En ja hoor, de optocht was het wachten waard. Helemaal geweldig! We keken ons de ogen uit! Er hing zelfs nog een engel/fee oid op een matras in de kabelbaan te zwaaien of het een lieve lust was. Verlichte wagens, prinsessen, steltenlopers en iedereen was blij en uitgelaten! Een acrobate met bijna zulke gespierde benen als de mijne, haalde allemaal capriolen uit in de lucht en het eindigde met een spetterend vuurwerk. De mensen in de “kern met pit” boffen maar met zo’n pretpark in hun pitje. Tot slot moesten de meiden met een beeldschone (en geduldige!) prinses op de foto, leuk leuk allemaal. Tien minuten later zaten we euforisch van alle spektakel in de auto op weg naar huis. Eenmaal thuis allemaal in bad de smetjes van ons afwassen en half 10 zaten Manlief en ik in huispakje, zoals de rest van Nederland, in alle rust TVOH te kijken. Héérlijk!

Frisse blom of dor blad?

2011-10-16T05:58:00.000-07:00

Hoe krijgen ze het toch voor elkaar? Of beter gezegd: hoe komt het toch dat ik het NIET voor elkaar krijg?! Dag in dag uit ben - ik vanaf dat ik mijn oogleden opensla totdat ik ze weer dichtknijp - druk bezig achter de schoonheidsfeiten aan te lopen. Zag ik (schoon)zussen om mij heen een heuse beeldschone transformatie doorgaan toen hun jongste 2,5 jaar was, blijft die van mij nog altijd uit. Ik word er bijna bang van, want mijn jongste is nu 2,5 jaar + 1 maand en nog steeds is er ook maar geen millimeter verbetering zichtbaar. Ik merkte bij mijn (schoon)zussen op dat 2,5 jaar na de laatste bevalling de wallen langzaamaan minder werden en de postnatale lichamelijke kenmerken als theezakjes, pensen en uitgezakte derrières door bezoek aan de sportschool als sneeuw voor de zon verdwenen. De huid begon weer te stralen en het haar te glanzen. Ze kregen zelfs beeldige nagels! En ik: mijn huid is nog steeds één grote doffe ellende, mijn haar is dor, mijn nagels afgebroken en mijn handen schuurpapier van het hele dagen afvegen van pikkerige fretjes en grijpgrage vingertjes. Mijn derrière mag de naam niet eens dragen, want alles onder de navel lijkt meer op een met pur volgestouwde mergelgrot. Tja, en dat ondanks mijn 6-wekelijkse bezoekjes aan de kapper, pedi/manicure en nog frequenter de schoonheidsspecialiste. En dit zijn zeker niet de minsten! Zelfs een twee weken lang aan de boom vastgebonden bouvier kunnen ze tot een frisse huishond opknappen, maar bij mij lijkt het toch echt onbegonnen werk. Loop ik twee keer per week mijn vaste 7 kilometer en mijn bovenbenen blijven hevig tegen elkaar aanklotsen als twee eieren in een pan met kokend water (of ligt dit meer aan de x-benen waar ik rijkelijk mee bedeeld ben?). Het moge duidelijk zijn dat aan mijn uiterlijk nog redelijk wat winst te behalen valt. Maar omdat ik mij in mijn speurtocht tot een sereen en harmonisch innerself voornamelijk wil richten op alles wat positief is, is mij ook opgevallen dat ik afgelopen week anderhalf kilo ben afgevallen! HULDE! GLORIA! Ik moet hiervoor eigenlijk mijn nichtje L. bedanken. Zij liet mij op YOUTUBE een filmpje van Nichole337 zien en sindsdien krijg ik geen fatsoenlijke hap meer door mijn keel. Dus iedereen die nog even een kilootje wil afvallen voor zich helemaal te goed te doen aan pepernoten, chocoladenoten, marsepein en gevulde speculaas: kijk Nichole337 en focus je op haar gebit. Wil je twee kilo afvallen? Bedenk dan hoe een wattenstaafje er uit zal zien nadat je die iets vochtig door de bovenste richel van haar oorschelp hebt gehaald.

En het ergste van allemaal is, dat ik met mijn geklaag over mijn uiterlijk alleen mijzelf heb. Want wat interesseert het ook maar iemand of ik 52 of 62 kilo weeg, ik wel of geen geëpileerde wenkbrauwen heb of dat er gelakte teennagels in mijn geweldige taupe-kleurige Shabbies met 4cm hoge hak zitten. Hoe narcistisch het zou zijn om te denken dat het wel zo is. Vandaar dat ik ook maar heb besloten dat ik aankomende week weer flink bezig ga met de speurtocht naar een sereen, harmonieus, mindfull, zen-nig innerself en hoe kan ik dat beter doen door te beginnen met een uitgebreid Rituals detoxing voetenbadje terwijl ik met een literbak Strawberry Cheesecake van der Poel-ijs vanavond onderuitgezakt voor de buis ga hangen. Ach, zo slecht is het allemaal nog niet.

Ooh sorry, helemaal vergeten!

2011-10-08T13:44:00.000-07:00

T’is ronduit verschrikkelijk. Al zolang ik mij kan herinneren, of ik moet het vergeten zijn, is mijn geheugen een regelrechte zeef. Ik vergeet werkelijk vrijwel alles. Ik heb mij wel eens afgevraagd of ik niet één of andere vroegkinderlijke vorm van dementie heb. En nu wil het dat het de laatste jaren steeds ernstiger wordt. Afspraken vergeet ik om de haverklap. Zo lullig. Van de week nog de afspraak met de pedicure. En dat terwijl ik afgelopen weekend nog zorgelijk naar mijn tenen keek en dacht: “Mijn hemel, dat mag ook wel weer een keer gebeuren.” Eergisteren ben ik nog terug de slager ingelopen om te vragen of ik wel had afgerekend. Ik kon me het toch werkelijk niet meer voor de geest halen. De verkoopster keek mij aan of ik een debiel was en daaruit heb ik maar geconcludeerd dat ik waarschijnlijk wel heb betaald. Zo had ik een keer de kapper op de voicemail staan met de vraag of ik terug wilde komen om te betalen (was schijnbaar zo de kapperszaak uitgelopen zonder te betalen).
Zelfs heftige pijnen geven mijn geheugen nog geen boost. Zo moest ik een keer tussen 14.00 en 16.00 uur de tandarts bellen, omdat ik door een ontstoken verstandskies verrekte van de pijn. Om 17.00 uur belde mijn schoonmoeder om te vragen hoe het ging en wat de tandarts had gezegd. Creperend van de pijn moest ik zeggen dat ik VERGETEN was te bellen. Ongelooflijk. Zo heb ik zelfs een keer bijna de politie gebeld omdat ik er zeker van was dat mijn auto was gestolen. Ik was met de auto naar naailes gegaan, schandalig eigenlijk want mijn lieve naaijuf woont 200 meter van mij vandaan. Het miezerde en ik had geen zin om met een naaimachine van duizend kilo die 200 meter ter voet af te leggen. Na afloop van de naailes miezerde het niet meer: het regende pijpenstelen. Vloekend en tierend LIEP ik de 200 meter door de regen naar huis: hoe kon ik nu zo dom zijn om niet met de auto naar naailes te gaan??? Ik liep gewoon straal langs mijn auto heen! De volgende ochtend kwam Manlief naar mij toe gesneld om te zeggen dat mijn auto niet in de garage stond. Er begon bij mij nog geen belletje te rinkelen en ik was in alle staten. “Mijn auto is gestolen, mijn auto is gestolen!”, was het enige wat ik nog - half hyperventilerend - uit kon kramen. Ik had de telefoon al in de handen om de politie te bellen. Godzijdank opperde Manlief de mogelijkheid van de naailes, anders had de auto tot op heden nog 200 meter verderop gestaan.

En hoevaak per dag loop ik wel niet naar boven om iets te pakken en ben ik halverwege de trap alweer vergeten wat ik wilde pakken!? Dat ik een kruisje op mijn hand zet en een uur later niet meer weet waarvoor dat kruisje diende. Zelfs als ik er een steekwoord bij opschrijf, begint er nog geen belletje te rinkelen.

Het schooljaar is nu een maand begonnen en ik moet meerdere malen in de week het schoolboekje erbij pakken om de schooltijden na te kijken. “Was het nu 15.00 uur of 15.15?” Zelfs op dit moment zou ik niet weten wat nu de goede tijd is.

Had ik maar 1/10 van het geheugen van een olifant....

Het ironische van allemaal is nog wel dat ik in mijn werk als psycholoog "Dementie" als expertisegebied had. Ik had beter een heel expertisegebied om mijzelf heen kunnen opzetten. Ik vraag mij dan ook heel vaak af waar die vergeetachtigheid toch vandaan komt. Het is namelijk een heel apart soort van vergeetachtigheid. Mijn lange termijn geheugen blijkt namelijk op sommige aspecten juist overontwikkeld te zijn. Ik onthoud dingen van JAREN terug vaak tot in detail. Zo herinner ik me precies wat mijn collega’s aanhadden gedurende de jaren heen bij verschillende overleggen. Wat er is besproken tijdens die overleggen is me dan weer totaal ontgaan.

Tja, ik heb maar besloten om me niet meer af te vragen waar mijn amnestisch syndroom vandaan komt, ook niet hoe ik er vanaf kom (die hoop heb ik al opgegeven), maar heb besloten er mee te leven. Accept myself, in de speurtocht naar een sereen, harmonisch en zuiver zelf waarin ik volkomen in balans ben en de rust hetzelve. Mindfull ten top! Het gaat wel met vallen en opstaan, aangezien ik gedurende de dag meerdere malen vergeet dat ik überhaupt met een speurtocht naar mijn pure innerself bezig was.

Maar zoals er voor alles een hulpmiddel is, heb ik mijzelf ook op de hulpmiddelen gestort. Het eerste is dat ik van de week een extra agenda heb aangeschaft (waar - nu blijkt – ik de meeste dingen in VERGEET op te schrijven) met een pen ernaast. Moet ik eerst op zoek naar een pen, ben ik bij het vinden van de pen alweer vergeten wat ik wilde opschrijven. Een ander hulpmiddel is het weekschema van mijn dochter. Gemaakt zodat ZIJ zou weten op welke dag zij twee keer naar school moet, naar de ballet en naar de zwemles. Nou, het is mijn life-line. In ieder geval dan voor de dagen dat ik überhaupt weet welke dag het is. Ik heb ook wel eens voor het schema gestaan niet wetende of het nu maandag of dinsdag is en ja, dan werkt ie dus niet. Pas na het spieken op teletekst (maar eerst: WAAR heb ik toch die akelige afstandsbediening gelaten?????!!!) werd het me allemaal wat duidelijker. Vooral nu ik niet meer buitenshuis werk is elke dag een beetje zondag. Je zou bijna zeggen dat er naast geheugenproblemen ook sprake is van desoriëntatie in tijd. Net als van woordvindingsproblematiek. Maar ja, zolang ik dit laatste woord nog snel uit mijn hyperactieve brein kan oprakelen, zal het allemaal nog wel binnen de marge vallen.

Ik ga nu snel een eind breien aan deze blog voor vandaag, want het is al bijna 23.00 uur en ik wil nog tig dingen doen. Alleen ben ik de helft hiervan alweer vergeten.....

Weekendje weg

2011-10-04T09:51:00.000-07:00

Afgelopen weekend waren we met zijn vieren - kleuter, peuter, manlief en ik - in Hof van Saksen. Voor de verandering was het prachtig weer en naast de regenlaarzen (zekere voor het onzekere na ons spektakel in Ameland) wederom bikini en zwembroek in de reistas gegooid. En dan is het toch altijd weer schrikbarend om te zien wat je mee zeult zo’n weekendje weg. Glorixdoekjes, Cif, Dreft, theedoek, badlakens, tig outfitjes (formule om aantal snel te berekenen: {outfitje x aantal personen x aantal dagen} + één extra per persoon in case of heftige buikloop), voorleesboek, knuffel, spenen (van levensbelang), knutselspulletjes, pleister- en zetpilkit, nagelknippertje en bergen vreterij (we moeten er immers toch wel traditiegetrouw 2 kilo per volwassene bij aan eten tijdens zo’n weekendje weg).

En om het oerdegelijke plaatje helemaal compleet te maken hebben we zelfs de fietsendrager van opa en oma geleend. Alleen de labrador ontbrak nog aan het geheel. Maar aangezien wij na twee dagen op een vakantiepark alle vier naar labrador ruiken, konden we alsnog een gooi doen naar Neerlands most heppie family.

Eenmaal aangekomen in het schattige Saksische boerderijtje, stond er een fles wijn op tafel om ons voor de duizendste keer te verwelkomen. Hoe attent. Na ons geïnstalleerd te hebben en met Glorixdoekjes langs alle lichtknopjes, deurknoppen, wcbrillen en nachtkastjes te zijn geweest en met kokend heet water het aanrecht te hebben ontsmet, zijn we met schop en emmer richting de zwemvijver gegaan. Zowaar wat zon met onze fretjes opgevangen en daarna niet aan de patat met appelmoes afgestyled met kers, nee, we hadden nog een prakkie van de vorige dag mee. Echt waar, nog even en we verdrinken nog in een zee van suffigheid. Waar is de tijd gebleven dat manlief en ik mountainbikend tracks trotseerden in Nieuw Zeeland, de Chinese Muur beklommen en te paard Monument Valley verkenden met een ontzettend grappige commerciële Indiaan? En hoe strak we toen in ons vel zaten! De putten in mijn dijen waren nog op één hand te tellen en onze buiken telden nog blokjes. Nu is het puttentellen onbegonnen werk en wat ooit buik was, is nu één grote blok.

Maar terug naar afgelopen weekend, want we hebben het TOP gehad.

Peuter en kleuter sliepen goed op hun royale boxspring en manlief en ik zaten stipt om half negen naast elkaar op de bank, kauwend en slokkend, TVOH te kijken. Hoe relaxed! De volgende dagen doorgebracht in het zwembad, Harrewar de overdekte speeltuin, de zwemvijver en als klap op de vuurpijl: Kabouterland in Exloo. Wat een walhalla voor alles geboren na 2006! Een konijnenhol als woonplek voor Kabouters en een heuse Trollengrot. We waanden ons in een totale sprookjeswereld. Ik was me zo aan het inleven dat de waterval in de trollengrot mij acuut een hevige plasnood veroorzaakte. Jemig, met een uitdijende blaas (want denk maar niet dat ik boven een wc ga hangen waar al tientallen peutertjes mij die ochtend zijn voorgegaan) nog twee uur lang de rest van Kabouterland ontdekt. Nadat onze peuter minutenlang hysterisch om zich heen lag te slaan en schoppen op de skelterbaan (wat moet je ook anders als je met driewieler achter een steen blijft steken???!!!) leek het ons tijd om naar ons huisje te gaan. Via de kabouterwinkel (met trollenprijzen) moesten we naar de uitgang en tja, daar was papa weer de pineut. Tien minuten later zaten we niet alleen met een grijnzende peuter en dito kleuter in de auto: op hun schoot zaten twee grote aftandse roze pluchen pony’s met paarse manen en glinsterende hoorns. Zingend en lallend reden we richting ons huisje om daar MIJN BLAAS te legen en onze maagjes te vullen. Wat een plezier!

En zo sleten we gezellig met z’n vieren het afgelopen weekend. Lichtelijk gebruind en met een goed humeur naderde het eind van ons 4-daagse uitje. Als perfecte afsluiter van het - in grote lijnen - vredige weekend wist onze amper pratende 2,5-jarige peuter er de laatste avond zowaar een vijf-woord-zin uit te kramen. Vol overgave schreeuwde ze op een overvol terras: “NEEEEE MAMA, JIJ DOMME AAP!”

Fotoshoot!

2011-09-27T04:56:00.000-07:00

Vanochtend was het wederom een giller. Schoonzus M. had als druk bezet fotografe een gaatje vrij en daar paste ik nog precies in. Dus vanochtend met een kratje vol kleding, armbanden en uit de kluiten gewassen peuter richting de fotoshoot. Voor die tijd nog snel even een paar keer opgedrukt, want de armpjes moeten natuurlijk wel erg gespierd en afgetraind lijken (en dan de illusie wekken dat de rest van het lichaam er ook zo uitziet….yeah right). Enniewee, schoonzus en zoon, neefje J, zaten al vol smart op ons te wachten. Na eerst de laatste ins & outs te hebben besproken en de nieuwste broodnodige fashionable outfitjes te hebben bekeken, bevoelt en ja, zelfs aangepast, hebben we de kids met regenlaarsjes aan de tuin ingekickt en zijn er zelf met alle materiaal achter aan gegaan. Als een volleerd model nam ik de meest Twisterachtige poses aan en moest oppassen niet uit mijn jeans te scheuren. Het ging er verschrikkelijk professioneel aan toe! Op een gegeven moment moest er nog een flash bouncer (of zoiets dan) aan te pas komen! Ik dacht dat het een ultramodern seksspeeltje was en schrok al (wie zit er nu op zulke foto’s van MIJ te wachten??!!!! PUKE!), maar het bleek godzijdank iets te zijn om het licht beter mee op te vangen.

Na elke hoek in schoonzus M. riante tuin te hebben gezien, half in bomen en struiken te hebben geklommen en gehangen en vastgeplakt te staan tegen oude verweerde stenen muurtjes met spinnerag en klimop, was het genoeg. We hadden voldoende mooie foto’s. Geweldig! De plaatjes terug zien op het grote computerscherm was wel even flink schrikken. Maar uit de 134 geschoten foto’s waren er godzijdank wel een stuk of 10 goede te filteren. En welke! Helemaal geweldig al zeg ik het zelf. Ik zou er haast narcistisch van worden. De armbanden komen er mooi op uit. Binnenkort is het resultaat te zien. Dus houdt de blog in de gaten!

Ella wilde ook meehelpen

Hip en Handgemaakt Markt

2011-09-25T12:07:00.000-07:00

Om negen uur vanochtend waren mijn schoonzus en ik al druk in de weer met het 'decoraten' van onze kraam op de Hip en Handgemaakt Markt in Hengelo. T'is maar goed dat we, ieders met twee kleine meiden nog voor het ochtendgloren klaarwakker en ready to be entertained, gewend zijn om vroeg in de weer te zijn. We hadden dus geen last van prikkend oogzand, stramme ledematen of een grote afdruk van het hoofdkussen in de wang. Nee, volledig ton-sur-ton en met een lifely spirit waren we, terwijl heel vrouwelijk Hengelo nog over Arie Boomsa droomde, druk in de weer en anderhalf uur later was onze kraam helemaal 'About Ella'-fähig. De mooie stoffen lagen uitgestald, de geboortekaartjes hingen aan een schildersdoek en de armbanden waren charmant neergelegd. Het zonnetje scheen: ons geluk was compleet.
De armbanden en de geboortekaartjes vielen goed in de smaak. Goed verkocht, veel complimenten gehad en visitekaartjes kunnen uitdelen. Leuk, leuk, leuk! Schoonzus en ik voelden ons als hippe vissen in het water: we waren bijna van plan om aan de andere standhouders te vragen één grote leefgemeenschap op te starten (wel met eigen slaapruimte en sanitair dan). Maar tja, aan alles komt een eind en dus was het ook zo vijf uur. En wat frappant toch dat je in tien minuten kunt afbreken/opruimen, wat je in anderhalf uur hebt opgebouwd! Enniewee, kwart over vijf reden twee tevreden, stralende Zusters met een auto een stuk lichter dan 9 uur daarvoor weer onder het spoor door terug naar Het Leukste Dorp van Overijssel. En daar, op nummer 19 wachtte ons een verrassing: twee mannen, drie kleine kindjes, een familiezak patat, voor een weeshuis aan kroketten en fricadellen en tot zover je kon kijken OVERAL kleine vettige 2, 3 en 4-jarige vingertjes. Ik hoorde in één keer mijn rechterhersenhelft dit geluid maken "jjhv1vjhdwoyifgygbobgcyfgqegf " en was gelijk weer back to the real world.... maar met een super dag achter de rug!

Dokter, heeft u ook wat tegen vreteritus????

2011-09-22T10:27:00.000-07:00

Dacht ik in januari nog fanatiek te gaan afvallen om zomer 2011 als een ware gestroomlijnde, strak in het vel zittende Phoenix te herrijzen uit de as, is het resultaat een lichaam dikker dan december 2010! Hoe krijg ik het toch voor elkaar? Plekken lichaam die tot voorheen ongeschonden bleven bij wat tijdelijk extra kilo’s, groeien nu genadeloos mee. Zo had ik altijd een slanke gespierde romp en bovenarmen. Niets, nada, noppes. Het is alsof er een laag van twee centimeter vlees overheen geplakt zit. Dan nog niet eens te spreken van het vlees aan mijn onderrug. Jakkes!!! Alsof ik een te dikke 16-jarige ben in een laag heupbroekje. En dat terwijl ik nog niet eens ongezond eet. Ik houd me bijna aan alle richtlijnen van “In 28 dagen van Gifbelt tot Tempel” van Jacqueline Lieshout, maar groei uit de voegen. Tempeltje ho maar! Misschien zo’n boedhistische tempel, want scheer mijn kop kaal en ik begin al aardig op Boeddha te lijken.

Het is echter wel zo dat ik mij helemaal scheel vreet in noten: walnoten, macadamianoten, pecannoten, paranoten, amandelen en bovenal doppinda’s (oke, pinda is geen noot, maar peulvrucht). Handen vol stouw ik gedurende de dag naar binnen als een uitgehongerde beer. Maar verder eet ik met mate. Zelfs mijn dagelijkse lunch bestaande uit 8 volkoren boterhammen heb ik al gehalveerd naar 4 boterhammen. Zou het dan die dikke laag biologische pindakaas zijn waar ik drie van de vier boterhammen rijkelijk mee insmeer zijn?

Of zal mijn schildklier momenteel wat lui zijn of ben ik vervroegd in de overgang? Of zou het dan toch een heftige vorm van onbewuste vreteritus zijn?

Punt is dat ik momenteel niet meer in maat 34 pas, maar aan de bovenkant van maat 36 balanceer. En dat met mijn 1 meter 63! Een schande. Het scheelt dat ik wel nog geregeld sport. Zo’n twee à drie keer in de week loop ik tussen de 5-7 kilometer hard. En terwijl ik mij als een hinde probeer voort te bewegen, voel ik de rollen in mijn onderrug in het loopritme meedeinsen. Zó belastend.

Daarbij lijd ik momenteel ook aan het verschijnsel dat iedereen opeens dunner lijkt. Beentjes van mensen in mijn omgeving lijken ineens dunner te zijn geworden en magen en pensen minder opgeblazen. Onderkinnen hangen minder en bovenarmen zijn minder chubby. Zelfs de ezel in het hertenkamp leek te zijn afgevallen toen ik vanochtend in mijn sportpakje voorbij stevelde. Als dat niet een symptoom is van een steeds dikker wordend lijf!

Misschien moet ik mijzelf er maar bij neerleggen dat voor nu de maat 34 er niet in zit en dat ik vanaf januari 2012 ga werken aan een devine body voor zomer 2012. Kan ik me nog pak en beet 3 maand te goed doen aan noten, rozijnen en biologisch verantwoorde, rietsuiker toegepaste drop en chocola. Of er nu 8 of 5 kilo afmoet: dat maakt dan ook niets meer uit!

Een bui van onbewuste vreteritus????

Cadeautje voor goede vriendin

2011-09-16T14:01:00.000-07:00

Een heel goede vriendin, tante Ka, is zwanger van haar eerste kindje en was gisteren jarig! Voor haar een leuke shawl gebreid voor over haar mooie bolle buikje! Twee avonden en een middagje breien (zééér anti-stress, tenzij je continu een kleuter en peuter van elkaar moet pellen...), de Zeeman-pdf-breicursus bij de hand en het resultaat is helemaal leuk!

Gedicht voor Julius

2011-09-12T05:39:00.000-07:00

Twee weken geleden zijn een lieve vriendin van mij en haar man de trotse ouders geworden van een prachtige, beeldschone zoon Julius. Ik had de eer om hun geboortekaart te mogen ontwerpen en speciaal voor Julius heb ik een geboortegedicht gemaakt. Inspiratie genoeg met zo'n nieuw klein wondertje!

De allernieuwste Melody Sjebbie!

2011-09-08T10:46:00.000-07:00

Melody Sjebbie - part 5

Wat voorafging…

Het is vrijdagavond, stapavond. Melody en Destenie zijn in Bennie’s Soos en na een zelfgebrouwen pilletje van Bennie staan ze de hele avond op de dansvloer. Barry en Danny staan de hele avond tegen hen aan te schuren en Danny fluistert de meest lieve dingen in Melody’s oor: “Ik heb vannacht droomd dat oe reet ne roos was en ik kon niet ophouw’n met ruik’n.”

Lees verder.....

Een geweldig nieuwe Coco Kaneel!!

2011-09-04T12:05:00.000-07:00

Coco Kaneel - part 5

Daar ligt Coco in haar bed. Een heerlijke lavendelgeur waadt door de kamer, terwijl het kaarslicht zachtjes flikkert. Dé ambiance om eens flink uit te pakken in de lucide droom. Wat een gevoel van macht en vrijheid! Als je je dromen toch zo kunt beïnvloeden dat je gewoonweg ALLES kunt dromen wat je wilt!

Lees verder....

Mijn afscheid bij Aveleijn!

2011-09-04T05:12:00.000-07:00

De secretaresse vroeg me of ik zelf een uitnodiging wilde ontwerpen voor mijn afscheid van mijn collega's. Tùùrlijk wilde ik dat wel. Omdat ie per mail verstuurd moet worden, moest alles op één vlak. Na wat meditatief gefreubel is dit het eindresultaat.

Twee dertigers op stap!

2011-09-02T14:49:00.000-07:00

Daar lopen we dan, Zus en ik, twee uitgerangeerde midden dertigers. Als opgetutte cougars zijn we vorige week vrijdag naar het optreden van Jim Bakkum in het casino geweest. Stonden we daar als twee postnatale vellen tussen de 19-jarige opgehitste chickies met muffintop boven hun heupbroekje uit (dat laatste deed me dan wel weer deugd om te zien…).

Vlak na het uitslaken van de laatste noten uit zijn o zo bevallige halsje, zijn wij het casino uitgevlucht. Nee, we voelden ons er – ondanks onze Aziatische inslag waarbij je een hang naar alles wat technisch rinkelt en flikkert zou verwachten – niet bepaald thuis. Dan maar als twee echte Hollandse meiden met opgeheven hoofd door regen en wind naar het café. Met uitgelopen mascara en natte broekspijpen betreden we het overdekte en verwarmde terras van wat ‘the-place-to-be’ zou moeten zijn. Gutje, we hebben blijkbaar echt onder een steen geleefd, want we kijken ons de ogen uit.

Een hevige PLAATSVERVANGENDE SCHAAMTE bevliegt me, terwijl ik Zus naar adem hoor happen! Daar staat een jongen (oké, man ca 30 jaar, voor ons gemak ‘Gerrit’ gedoopt) tegen een muurtje aangeleund. Zijn uit de kluiten gewassen vriendin (voor het gemak “Sieneke”), needy to be captured by Trinny en Susannah, staat ongegeneerd één of andere inheemse paringsdans op te voeren….. met schokkend onderlijf! Daarbij probeert ze, als klap op de vuurpijl, op haar manier ultrageil en uitdagend te kijken. Echt geloof me, zo’n mimiek krijg je nog niet voor elkaar wanneer je na 14 dagen hevig verstopt een klysma ingebracht krijgt. Héél bijzonder allemaal. Iets verderop staan drie studentikoze mannelijke twintigers met hun harkerige lichamen te dansen op Lady Gaga. Hoe onaantrekkelijk en vermakelijk om naar te kijken. Ze zingen mee en kijken tegelijkertijd rond of er nog iets interessants voorbij loopt. Goh, mannen die kunnen multitasken: ze bestaan! Echter, eentje heeft klaarblijkelijk jeuk en maakt heel onopvallend (yeah right, ik zie alles hoor!) met zijn hand een krabbeweging !ACHTER! zijn broek door zijn bilnaad. Vervolgens slaat ie met diezelfde hand zijn kameraad op de rug en twee seconden later pakt hij een jonge vrouw beet om haar drie populaire kussen te geven. JAKKES! In mijn hoofd ruik ik bilnaad, zie ik bilnaad en denk ik aan wat er allemaal onder zijn nagels zal zitten. Misschien bijt hij wel nagels! Nee, dit is too much voor mij. Aangezien Zus dezelfde associatieve dirty gedachtengang heeft als ik, besluiten we de regen maar weer te trotseren en richting de parkeergarage te sprinten. Nee, voor deze twee mama’s war es einmal. We zijn het er roerend over eens: volgende keer maar weer een gezellige high tea!

Een nieuwe Melody Sjebbie!!

2011-08-27T11:16:00.000-07:00

Melody Sjebbie- part 3

Melody en Destenie komen verwilderd van de politieachtervolging de parkeerplaats oprijden bij Bennie’s Soos. Ze horen Melvin, de laag imbeciele stotterende achterneef van Destenie, schreeuwen “Fu-fu-fu- fvieze t-t-t-ttyfusl-l-l-lijer, f-f-f-f-fflikker op!” terwijl hij door Wim, de portier, letterlijk op de straat wordt gegooid.

Lees verder....

Weer een nieuwe Coco Kaneel!

2011-08-24T14:11:00.000-07:00

Coco Kaneel – part 4

Als een übergeciviliseerd, onafhankelijk, buitengewoon sophisticated persoon wil Coco op elk moment van de dag de touwtjes in handen hebben. Niets laat zij aan het toeval over.

Lees verder....

Nog een gedicht!

2011-08-21T13:21:00.000-07:00

Een lievelingsgedichtje voor alle peuter- en kleutermeisjes (en metro-jongetjes) "Toerledeintje"!
Cleo en Ella zijn gek op dit door mijzelf bedachte gedichtje en ik heb hem nu op mijn blog gezet, zodat er misschien meer kindjes plezier van hebben.
Veel (voorlees)plezier!

Lief gedicht!

2011-08-21T06:40:00.000-07:00

Het eerste gedichtje staat op mijn blog! Kijk snel onder Lieve Gedichtjes. Veel (voorlees)plezier!
Ik vind het leuk om te horen wat je (kroost) ervan vindt!

Weer een nieuwe Melody Sjebbie!

2011-08-20T10:50:00.000-07:00

Melody Sjebbie - part 2

Vrijdagavond is Melody’s stapavond. Ze gaat dan samen met haar vriendin Destenie helemaal los. Ze gaan altijd naar Bennie’s Soos. Hier hangen ze al vanaf hun 13^de elke vrijdag tot diep in de nacht de beest uit. Hoewel ze haar eerste XTC-pilletje per ongeluk op haar 5^de heeft gehad (lag op het nachtkastje van oom Ronnie die op dat moment wegens verslavingsproblemen tijdelijk bij hen inwoonde), heeft ze in de Soos de LSD, cocaïne en GHB leren kennen. En omdat Bennie de stiefvader van Destenie goed kent van de schietvereniging, krijgen ze ook nog eens fikse korting op de pilletjes en poedertjes. Beter!

Lees verder onder Melody Sjebbie!

2011-08-18T10:29:00.000-07:00

Een nieuwe COCO KANEEL!

Coco Kaneel- part 3

Verfijning in eetgedrag is iets wat Coco haar hele leven al nastreeft. Wat zou zij toch graag een dame willen zijn die beheerst nipt aan een kristallen wijnglas en vol elegantie muizenhapjes tot zich neemt. Zo'n iemand die hapjes en een dessert afslaat. Nee, zo is Coco niet. Bij lange na niet. Alles wat eetbaar is en binnen de lengte van haar grijpgrage armen ligt, verdwijnt haastig in haar La Pazrood-omlijnde mond.

Lees snel verder onder Coco Kaneel!

Vakantieman, gezellig he?!

2011-08-14T11:40:00.000-07:00

Ella en ik op het Amelandse strand (na 6 minuten)

T'is echt ongelooflijk! In plaats van bikini's, slippers en rokjes, hadden we UGG's, regenjassen en warme chocolademelk mee moeten nemen. Wat een weer! Het regent, is koud en we waaien met fiets (+ volle appeltaartbuik) regelrecht de sloot in. Als echte laaglanders-waterlanders lieten we ons na een woeste fietstrip natuurlijk niet uit het veld slaan en hebben we een poging gewaagd om het strand op te gaan. Met een bolderwagen vol kind, klapstoeltjes, tijdschriften, schepjes, emmertjes, eierkoeken en natuurlijk doppinda's, bewogen wij ons zingend en stevig doorstappend als een gehoorzame roedel padvindertjes richting strand. Honderd meter voor de duinen kukelde er nog een peuter uit de bolderwagen, maar na wat gepaste tender loving care kroop die er zonder veel gemok zelf weer in. Wat we op dat moment nog niet konden vermoeden is dat we twee minuten later een ware zandstorm moesten trotseren in de duinen. Onze wangen waren nadien heerlijk rozig en zacht en in onze oorschelpen bevond zich een speciekuip vol met zand (evenals in de laarsjes, kragen, haren, etc, maar daar kwam ik in het huisje achter....). Na de zanddouche, bleek het op het strand nog 10x harder te waaien dan op de rest van het eiland!! Dit zal wel des Amelands zijn, maar voor een 23-jarige vrouw van 48 kilo en 1.75 meter lang heeft dit weerstype geen positieve uitwerking op haar algehele welbevinden. Dus al helemaal niet voor mij (32 jr, 57 kilo en 1.63 meter klein). Ons strandavontuur heeft al met al 13 minuten (manlief heeft tijd bijgehouden) geduurd en met blauwe lippen en afgestorven tenen (ik moest en zou natuurlijk met goudkleurige Havaina's en mijn gelakte nagels het strand op: waarvoor heb ik anders lopen zwoegen om die nagellak er streeploos op te krijgen) zijn we als verwilderde ruwharige teckels weer richting ons huisje afgedropen. Eenmaal in het huisje zijn de meiden met bikini aan in een bad vol met prinsessenbadschuim gaan zwemmen en manlief en ik zaten er met een tijdschriftje en een illusie armer (maar mèt doppinda's en een zak eierkoeken) gezellig naast.

Ella had geen zin meer....

Ella had helemaaaal geen zin meer...

Panne!

2011-08-13T10:20:00.000-07:00

Het is in één woord verschrikkelijk! Vol frisse en goede moed gingen we op weg naar Ameland. Manlief en zijn drie handenbinders stapten - bijna op tijd = een wonder - in de auto op weg naar Holwerd voor de boottocht. Met zonnebrillen op, krentebol en zandschepjes in de hand en zingend op In Holland Staat Een Huis zwierden we de snelweg over. Niets kon ons en een geweldige vakantie nog in de weg staan. Dit overmoedige gevoel duurde exact 19 minuten tot aan hectometer paal 49.5 (ofzo) op de A1 vlak voor afslag Deventer Oost. En dat is voor Twentenaren wel heeeeeeel erg om de hoek.

daar staan we dan....

In ieder geval kwam er rook onder de auto vandaan en stuurde het stuur niet meer. En laat dat laatste nou vrij essentieel zijn. Daar stonden we dan, als gestrande roadkills, aan de kant van de snelweg te kijken. De dichtsbijzijnde autogarage van VW wilde ons niet ophalen, de VW mobiliteitsservice ook niet en tot slot kwam de ANWB, maar EERST moesten we lid worden en 233 euro betalen. Duizend en één belletjes en regeldingen verder waren we 4 uur later weer thuis, zonder auto en met een hele zooi bagage op de oprit. Er zat niets anders op dan met mijn auto te gaan en de helft van de bagage thuis te laten. Ach ja, who needs vier jassen, 6 paar schoenen, 2 soorten nagellakremover, twaalf haarclipjes, twee liter appelazijn en 4 zakken doppinda's tijdens een weekje Ameland? De schifting ging relatief smooth, heb maar 4 keer de auto vervloekt. Vaker durfde ik niet, want deze auto moest ons natuurlijk wel naar de boot brengen.
Al met al hadden we 6 uur later de boot en was ons humeur vergelijkbaar met het lokale weer: regenachtig en grauw. Eenmaal in ons vakantiehuisje aangekomen en nadat ik met mijn lifesavers- oftewel Glorixdoekjes en dan wel die extra large - de deur- en lichtknopjes had ontsmet en de wc's en het aanrechtblad gecleansweeped waren, kwam het vakantiegevoel weer terug. Chips, drop en doppinda's (heb één zak nog kunnen mee-sneaken in het zijvakje van de deur) op tafel en de vakantie kon beginnen!

Op naar Ameland!

2011-08-10T18:35:00.000-07:00

Bolderwagen, luiers, doppinda's, onderbroeken, zonnenbrand (we blijven immers optimistisch), bikini's en voetenscrubje ingepakt: WIJ ZIJN KLAAR VOOR AMELAND! De auto puilt uit, maar er zijn nog vier kleine lege plekjes waar wij morgenvroeg precies inpassen. De meiden liggen nu op bed zich weer vol te laden met bakken energie, manlief is de kortste route naar de boot aan het uitzoeken en ik ben nog de laatste het-lag-eeuwen-heel-diep-op-de-bodem-van-de-wasmand-en-goh-ik-was-vergeten-dat-ik-dit-truitje-had- kledingstukken aan het wegwassen. Onderwijl bloggen, tandenpoetsen, wenkbrauwen, oksels, benen en bikinilijn epileren en met een hip fel kleurtje de teennagels opleuken. Wil natuurlijk niet 'gelijkend-een-akela-met-twee-weken-kamp-achter-de-rug-en-o-zo-gepest-getreiterd-gekrabd-en-geknepen' voet op Ameland zetten. Nee, morgen zal ik als one big totally freshness allereerst als een ware Viking de Waddenzee trotseren en vervolgens als een echte fashionista in Ameland-proof jumpsuitje, bijpassende espadrilles en te gek gave oorbellen lichtvoetig de wal opzwieren alsof ik nooit anders heb gedaan! Dus Ameland: gooi de rode loper maar uit! Here we come!

Ameland-proof colour blocking tenen!

Girls Day Out...

2011-08-01T11:03:00.000-07:00

Het beloofde een heerlijk relaxte dag te worden. Mooi weer, jongste naar de opvang, manlief aan de klusserij rond het huis en Cleo en ik met plannen voor tien.

Samen op pad!

Het zou een echte Girls Day Out (GDO) worden. En dat is gelukt! Allereerst vanochtend met de kleine prinses naar de Ikea. Ze had bij papa een ‘echt’ nachtkastje losgepeuterd en die moest er komen. Het schattige witgeverfde kleine mini-klaptafeltje voldeed niet meer aan de eisen van een vierjarige: haar sprookjesboeken pasten er niet fatsoenlijk op, evenals haar glas water en haar nachtlampje. Tja, en dat is natuurlijk onoverkomelijk, daar moet wat aan gedaan worden. Als je dan naar papa gaat, een pruillip opzet en zegt dat hij de ‘allerlievelijkste’ is, krijg je natuurlijk alles wat je wenst. Nu dus een nachtkastje. En wel een roze met hartjes.

Eenmaal in de Ikea gingen alle remmen los. Alles was het mooiste wat ze ooit in de wereld had gezien. Zelfs de prijskaartjes hadden zo’n leuk schattig plasticje. Welnu, ze wist met stip het meest aftandse nachtkastje uit te zoeken die er in heel Ikea te vinden is. Zonder lades en zonder hartjes, maar roze dat dan wel.

Verder uit pure noodzaak nog wat stofjes ingeslagen, aangezien er naast het nachtkastje in het winkelwagentje net nog een plekje vrij was om een paar meter stof in kwijt te kunnen. Het was wel even drukken en prakken, maar dat had ik er natuurlijk graag voor over.

Bij de uitgang moest er natuurlijk een softijs komen en even later zaten we heerlijk op een terrasje een salade en pannenkoek weg te smikkelen. Bij gods gratie mocht manlief ook even aansluiten om vervolgens weer snel aan de klus te gaan. Cleo en ik vervolgden onze weg naar een pluktuin in Markelo. Eén en al idylle. We waren de enigsten in de tuin en konden naar hartenlust plukken. De ene bloem nog mooier dan de andere en Cleo wist niet waar ze eerst moest kijken en graaien. Net d’r moeder wat dat betreft.

Een arm vol prachtige, beeldschone bloemen rijker stapten we in de auto op weg naar Theehuis De Karmeliet in Zenderen. Wij, dames hadden zin in sjieke theetjes en smakelijke taartjes na al dat gepluk. Eenmaal in Zenderen bleek het theehuis jammergenoeg gesloten en hebben we ons als afsluiting van de GDO bij plaatselijke ijssalon op het terras neergevleid. En laat nu net op weg naar de ijssalon de parfumerie zitten waar ze die geweldige Chanelmascara voor dramatically voluptues long – en nog veel meer gezien de prijs – wimpers hebben. Niet dat ik het nodig heb, tùùrlijk niet, maar volgens mij had ik het wel verdiend.. ergens voor….

Ons geplukte boeket!

Roze wolk? No way-hoesay!

2011-07-31T02:39:00.000-07:00

Jakkes, al die vrouwen die beweren vlak na de bevalling op een roze wolk te dartelen.

Dat zijn vast de vrouwen die dachten dat ze naar de wc moesten, een rilling over de rug voelden gaan en vervolgens hun tienponder opvingen voordat deze met z’n fontanelletje de pot zou beroeren. Ze slaken bij de vleet oneliners uit als: “Ooh, hij heeft totaal geen last van krampjes, want tja hij heeft ook zoveel bij te zetten”, “Hij sliep al na de tweede nacht door”, “Mijn borstvoeding komt zo goed op gang, het lijkt wel pure slagroom”, “Hechtingen, ooh nee, een paar kleine haarscheurtjes, that’s it”, “Hij drinkt zo krachtig, hij dronk zo mijn stuwing weg”, “Ik heb een kraamverzorgster van de oude stempel: mijn huis is nog nooit zo aan kant geweest en ze kookt nog beter dan m’n moeder” en de ergste die ik ooit heb gehoord: “Ik heb nog nooit zoveel geslapen als in de kraamweek, heerlijk!” Het is bijna niet te verdragen om dit aan te horen. Ik troost me dan ook maar met de gedachte dat zij vast een immens lelijk kind en dito echtgenoot hebben. Dan kun je nog zo’n droom van een kraamweek hebben: aan een lelijk kind zit je voor altijd vast (en als het goed is, ook aan die echtgenoot). En zoals het spreekwoord luidt: Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding! Dus al die leuke kleertjes die de oma’s aanschaffen om de lelijkheid enigszins te verdoezelen (ja, diep in hun hart zien oma’s echt wel dat het kleinkind van de totaal-reptuuroverbuurvrouw veel knapper is), is totaal zinloos.

Na een eerste zwangerschap waarvan ik de eerste 16 weken alleen de binnenkant van wc’s, plasticzakken en teiltjes heb gezien, was ik na negen maanden gezegend met een bevalling van drie en half uur. Dat mijn weeën gelijk om de twee minuten kwamen, na anderhalf uur transformeerden tot een weeënstorm vanuit de rug, bovenbenen en buik en ik onderwijl alles bij elkaar kotste, laat ik maar even buiten beschouwing. De echte pure hel begon vlak na de bevalling. Alleen al het feit dat de verloskundige met een krom dun naaldachtigvoorwerp en garen tussen mijn benen dook en riep dat ik zigzaggend was uitgescheurd was voor mij al bijna voldoende om in een post-partumpsychose te schieten. Niet te spreken over de stuwing (van een b-cupje paste tijdens de stuwingshoogtijdagen een meegroei f-bh niet eens meer)! Zes weken na de borstvoeding zaten de knobbels nog steeds onder mijn oksels. Klagend en steunend over onze kraamweek hebben een vriendin en ik een woord gevonden dat onze lichamelijke en geestelijke kraamweekstaat perfect weergeeft, namelijk: rauw. Je bent gewoon helemaal RAUW.

Mijn kraamverzorgster was oud, maar een stempel was haar totaal onbekend. De zorg reikte niet verder dan mij temperaturen en de poep en plaslijst van de kleine bij te houden. Toen ze zich op een gegeven moment met mijn ‘uitscheidingsvorderingen’ ging bemoeien (“Je moet er nu toch echt een keer aan geloven, want we zitten al op dag 4.”), kwam ik tot de conclusie dat ik niets anders was dan een zeug. Een rauwe zeug welteverstaan. En no-way dat deze zeug ooit nog naar de wc zou gaan! Persen had ik al genoeg gedaan for the rest of my life!

Gelukkig had en heb ik natuurlijk wel een beeldschoon en gezond kind en beeldschone echtgenoot en omdat ik in mijn verlof de kraambedoutfitjes al had klaargelegd - volledig afgestyled met bijpassende sieraden en haaraccesoires en matchend bij de pakjes van mijn kleine druif - lukte het me toch om er bij tijd en wijle gracieus bij te liggen voor de hordes lieve, überenthousiaste kraamvisite. Bij het terugkijken van kraamweekfoto’s lijkt het dan net of ik deel uit maakte van de roze-wolkmamamaffia en het mooiste van allemaal: mijn aapjes hebben geen gouden ringetjes nodig en de oma’s hoefden ook niet als een gek leuke verhullende kleertjes te shoppen!

Baan opgezegd!

2011-07-31T00:50:00.000-07:00

Hier zit ik dan met mijn goede gedrag: wallen tot aan mijn borsten, een vierjarige voor de televisie met een grote brok hubbabubba-kauwgom in haar fretje en een overactieve peuter eindelijk in een – hopelijk diepe - middagslaap.

Manlief is onderwijl druk aan het werk om zijn bedrijf door de kredietcrisis te loodsen en de biologische krieltjes in schil (want ja, juist het schilletje zit bomvol vitamines en niets dan het beste voor m’n gezin…) zijn zojuist gekookt. De Libelle valt net op de deurmat. De Esta, LINDA en VTWonen zijn al tot op de letter verslonden en liggen op de exponentieel groeiende berg papier naast de met lange vingers besmeurde ooit zo hippe love-seat. De laatste keer dat ik een goed, verantwoord boek heb gelezen kan ik me niet eens heugen en de Opzij durf ik niet meer open te slaan. Bang dat de feministische hoofdredactrice uit het blad springt en mij een schop verkoopt, omdat ik twee weken geleden mijn baan op heb gezegd en de drie r-en hopelijk in ons huis neerstrijken. Ooit zat ik vol professionele ambities en was ik niet te stuiten in mijn werk als psycholoog. De ene cursus na de andere om me maar te bekwamen en goed in mijn vak te worden. Het verbaasde iedereen dat ik – Queen of een onuitputtelijke poetsdrang en ziekelijke smetvrees – in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking ging werken. Het verbaasde mij zelf ook wel, maar op de één of andere manier voelde het als een warm bad: aardige, meegaande collega’s in een sfeer van kneuterigheid en liefde voor de eeuwig appeltaartbakkende, bordurende, buttons-in-elkaar-drukkende, incontinente cliënt. Ik moet ook zeggen dat ik in de 6 jaar dat ik er heb gewerkt, nog nooit een cliënt heb meegemaakt die ook maar enigszins tegen mijn irritatiegrens aanschuurde: het waren allemaal geweldige, prachtige personen, niet altijd even fris en full of sunshine natuurlijk, maar bekijk de gemiddelde normaal begaafde in de supermarkt maar eens goed. Met name naar het gebit, de huid bij de neusvleugels, de mondhoeken en in de oorschelpen. Dan lust je ook twee jaar geen hartige taart of stamppot wortelen meer. Maar om een lang verhaal kort te maken: de komst van de kinderen, een man met een drukke baan en mijn drang om alles draaiende te houden en op alle vlakken in mijn leven 100% te functioneren, heeft mij na lang wikken en wegen doen besluiten om mijn baan op te zeggen en mijn focus de aankomende tijd alleen te richten op mijn gezin, mijn creatieve ik en alles wat het leven mooi, aangenaam en geweldig maakt.

Mijn nieuwe blog!

2011-07-30T13:22:00.001-07:00

Eindelijk is het ervan gekomen! Ik ben onder die enorme archeologische stenentijdperk/hunenbedkei heen gekropen die standaard op mij rolt wanneer ik mij op het gebied van de social media wil gaan begeven. Het heeft me wat uitvogelen gekost, maar zowaar is het me gelukt om een eerste aanzet te maken van wat een mooie uitgebreide blog moet worden waarop ik van alles kan delen met geïnteresseerden. Want tja, ben ik niet van plan om - naast de meest geweldige supermama voor mijn lieve meiden te zijn - een BOEK te gaan schrijven? Een nieuwe wintercollectie voor mijn meiden in elkaar te naaien? Eindelijk eens volledig en voor altijd (lees: 2 weken) detoxproof te gaan leven (van mijn lichaam een tempeltje te maken in plaats van het huidige gifbeltje)? Heb ik niet nog een armbandenproject voor About Ella (www.aboutella.nl) lopen? En die geboortekaartjes die ik aan het ontwerpen ben? Oja, en de voornemens om mijn schilderen weer eens op te pakken? Je zou er toch duizelig van worden! Maar dat doe ik niet: ik haal een keer diep adem en samen met manlief en meiden spurten we (natuurlijk wel mindfullness, want stel je voor....) de dag door: "We tumble through the day and never dry up!"